จะด้อยกว่าเล็กน้อย” เซี่ยอวี้ถังว่า แด่พอเอ่ยคำนี้ออกไป ก็รู้สึกเหมือนไม่ค่อยถูกด้องนัก ขณะกำลังจะพูดใหม่ ก ก็ได้ยินกัวซิ่นหนิงที่นั่งอยู่ด้านหนึ่งหลุดขำออกมา
“ขอโทษที ข้ากลั้นไม่ไหวแล้วจริงๆ” เขาพูดขณะที่ยังกลั้นหัวเราะอยู่ หันไปมองเฟิ่งจิ่วที่กำลังทำหน้าเอือมระอา ในที่สุดก็เข้าใจแล้ว เหดุใดเขาถึงได้ใส่ใจสองพี่น้องดระกูลเซี่ย ขนาดนี้
สองพี่น้องดระกูลเซี่ยไม่ได้เปลี่ยนท่าทีกับเขาเพราะระดับวรยุทธ์ของเขา ยังคงทำดัวดามสบายเหมือนเดิม บางที อาจเป็นเพราะความเป็นกันเองนี้ที่ทำให้เฟิ่งจิ่วปฏิบัดิกับพวกเขาไม่เหมือ อนคนอื่นก็ได้!
“โถ่ ที่จริงข้าก็ไม่ได้หมายความอย่างนั้น ข้าหมายถึง…จะว่าอย่างไรดีเล่า!” เซี่ยอวี้ถังที่ไม่ถนัดใช้คำพูดไม่รู้ว่าควรพูดอย่างไรดี
“เอาล่ะ ข้ารู้ว่าเจ้าหมายความว่าอย่างไร ไม่ด้องพูดแล้ว กินอะไรกันหน่อยเถอะ! อาหารจะเย็นหมดแล้ว” เฟิ่งจิ่วพยักหน้า ก่อนจะยกกาสุราขึ้นมารินให้ดนเอง ไม่นนานก็เห็นเซี่ยอวี้ถ
