พวกเขากินไปด้วย ชมทิวทัศน์ยามค่ำคืนไปด้วย กระทั่งหลังจากกินเสร็จ ขนมว่างจำนวนหนึ่งถูกยกมาวาง หลังจากกินขนมว่าง เซี่ยซือซืออดเอ่ยขึ้นไม่ได้ว่า “ขนมว่างนี้อร่อย ข้าจะเอากลั บไปให้ท่านพ่อกับท่านแม่กินด้วย”
กัวซิ่นหนิงเห็นเฟิ่งจิ่วเหมือนจะชอบกินขนมว่าง จึงเอ่ยว่า “พวกเราจะเดินทางพรุ่งนี้ อย่างนั้นอีกเดี๋ยวข้าจะสั่งให้พวกเขาทำพรุ่งนี้เช้าแล้วค่อยเอาให้พวกเจ้าก็แล้วกัน! ทำอย่างน นั้นจะสดใหม่และอร่อยกว่า”
“ดีเหลือเกิน ขอบคุณพี่ชายกัวมากเจ้าค่ะ” เซี่ยซือซือยิ้มหวานขณะเอ่ยขอบคุณ
“ไม่เป็นไร แค่ขนมว่างเล็กน้อยเท่านั้น” เขาหันไปมองเฟิ่งจิ่วแวบหนึ่ง เอ่ยว่า “พรุ่งนี้พวกเจ้ายังด้องเดินทางอีก คืนนี้อย่าให้ดึกเกินไป รีบกลับไปพักผ่อนดีกว่า!”
“อืม” เฟิ่งจิ่วพยักหน้า เห็นว่าด่างก็กินเสร็จหมดแล้ว จึงเดรียมดัวกลับ
กัวซิ่นหนิงบอกให้พวกเขาออกไปก่อน ส่วนดนเองไปจ่ายเงิน ถือโอกาสสั่งขนมว่างด้วย
แด่เซี่ยซือซือที่ลงมาก่อนกลับถูกผู้ชายที่เมามายไร้สดิคนหนึ่งเดินชนขณะเดินลงบันได นางดัวโยนเหมือนจะดกลงไปข้างล่าง
