ยิ่งนัก
“เป็นข้า และเฟิ่งจิ่วขอรับ” พูดมาถึงตรงนี้ เขาเชื่อว่าด้วยความความปราดเปรื่องของท่านพ่อ เขาจะต้องรู้เหตุผลแน่นอน
ฝูงหมาป่าโจมตีแต่กลับไร้ร่องรอยขีดข่วน คืนนั้นไม่ได้จากไปซ้ำยังออกไปลาดตระเวน ความคิดหนึ่งเริ่มก่อตัวขึ้นในสมองของเขา เขามองหน้าลูกชายอย่างเหลือเชื่อ “เป็นเฟิ่งจิ่ว? เป็นเพ พราะเฟิ่งจิ่ว คืนนั้นถึงได้ไม่มีสัตว์ร้ายกล้าเข้าใกล้พวกเจ้า? นี่เป็นไปได้ด้วยหรือ วรยุทธ์ของเขา…” เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มลังเลขึ้นมา
วรยุทธ์ของเด็กหนุ่มชุดเขียวคนนั้นอยู่ในระดับสร้างรากฐานจริงหรือ? เป็นไปไม่ได้ หากแค่ระดับสร้างรากฐานจะปกป้องสองพี่น้องตระกูลเซี่ยได้อย่างไร? แล้วจะปลอดภัยไร้รอยขีดข่วนใน สถานการณ์ที่อันตรายเช่นนั้นได้อย่างไรกัน?
“ใช่ขอรับ เป็นเพราะเฟิ่งจิ่ว แต่น่าเสียดาย ตอนนั้นพวกข้าไม่มีใครรู้เลย”
เขาถอนหายใจ ก่อนเอ่ยว่า “ไม่เพียงไม่รู้ว่าเขาเป็นคนปกป้องพวกข้าจากการโจมตีของสัตว์ร้าย ลูกหลานของตระกูลกัวเรายังเอ่ยวาจาว่าร้าย ดูถูกดูแคลนคนอื่นเขาเพียงเพราะตนเอง
