บาดเจ จ็บในขณะที่พวกเขาสามคนไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน กระทั่งสุดท้ายยังถึงขั้นขับไล่พวกเขาให้ไสหัวออกไป”
ผู้นำตระกูลกัวตะลึงวัน ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี เพียงยืนฟังลูกชายเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นจนจบ ครั้นฟังจบ เขาก็เพียงส่ายหน้าและถอนหายใจ “พวกเจ้าหนอ พวกเจ้า!”
“หากไม่ใช่เขามาช่วยพวกข้าในตอนท้าย เกรงว่าพวกข้าคงไม่อาจรอดกลับมาได้แล้ว” กัวซิ่นหนิงเอ่ย
ผู้นำตระกูลกัวมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแฝงความหมาย “นั่นเพราะตอนนั้นพวกเจ้าเพียงดูแคลนและไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา หากตอนนั้นพวกเจ้าคิดจะฆ่าเขา เดาว่าไม่ต้องรอให้ สัตว์ร้ายพวกนั้นเข้ามาโจมตี เขาคงลงมือสังหารพวกเจ้าก่อนแล้ว”
เขาเป็นผู้นำมานาน สามารถคาดเดาความคิดของอีกฝ่ายได้ไม่มากก็น้อย แม้จะเป็นเขา หากตอนนั้นพวกเขาเกิดจิตสังหาร เขาก็จะลงมืออย่างไม่ปรานีเช่นกัน
“ตอนนั้นชีวิตของผู้อาวุโสสูงสุดแขวนอยู่บนเส้นด้าย ข้ารับปากเขา ขอเพียงช่วยชีวิตผู้อาวุโสสูงงสุดได้ กลับถึงจวนข้าจะตอบแทนเขาอย่างสมน้ำสมเนื้อ เพียงแต่…” เขามองหน้าผู้เป็นพ่อ
