มองมาทันที
“เฟิ่งจิ่ว” เขาหยุดฝีเท้าแล้วเรียก ไม่ได้เข้าไปใกล้อีก
“เฟิ่งจิ่ว”
ครั้นได้ยินเสียงตอบรับ เขาจึงตะโกนเรียกอีกครั้ง และในตอนนี้เอง ประตูห้องสองห้องที่อยู่ข้างๆ ก็เปิดออก สองพี่น้องตระกูลเซี่ยเดินขยี้ตาออกมาอย่างง่วงงุน
“พี่ชายกัว? ท่านมีเรื่องอะไรหรือ?” เซี่ยอวี้ถังถามพลางหาว เดินขยี้ตามาหาเขา
เซี่ยซือซือเองก็เดินมาด้วย นางหันไปกำชับสาวรับใช้ที่เฝ้าอยู่นอกเรือน “ยกชามาให้พวกข้า เอาผลไม้มาด้วยก็ดี”
สาวรับใช้รับคำ ก่อนจะถอยออกไป
“นอนหลับดีหรือไม่?” กัวซิ่นหนิงถามพวกเขาสองคน
“ก็ดี เพียงแต่เพิ่งหลับไปได้ไม่นานก็ตื่นแล้ว รู้สึกยังนอนไม่ค่อยพอ” เซี่ยอวี้ถังตอบ ก่อนถามว่า “พี่ชายกัว ท่านมาหาเสี่ยวจิ่วหรือ? เดาว่าเขาน่าจะกำลังหลับอยู่ ยังไม่ตื่น หรอก!”
“ไม่เป็นไร ข้ารอเขาอยู่ที่นี่ก็ได้” เขานั่งลงข้างโต๊ะ จากนั้นก็พยักหน้าให้พวกเขาสองคนนั่งลงด้วย ก่อนจะถามว่า “คืนนี้พ่อของข้าจะจัดงานเลี้ยง เชิญพวกเจ้าไปร่วมงานด้วย”
ทั้งสองมองหน้ากันแวบหนึ่ง “พวกข้าต้องถามเสี่ยวจิ่วก่อ
