ะมีลูกหลานตระกูลกัวของเราคอยปกป้องอยู่ จึงไม่ได้รับบาดเจ็บ”
ผู้นำตระกูลกัวขมวดคิ้วเล็กน้อย เอ่ยออกไปโดยไม่ต้องคิด “ลูกหลานตระกูลกัวขนาดตนเองยังปกป้องไม่ได้ แต่กลับยังสามารถปกป้องพวกเขาไว้ได้?” เป็นไปไม่ได้”
“ท่านพ่อมองได้ทะลุปรุโปร่งนัก” เขามองผู้เป็นพ่อ ก่อนเอ่ยต่อว่า “ตอนนั้นหากข้าเองก็มองได้กระจ่างกว่านั้นหน่อย เดาว่าคงไม่เกิดเรื่องหลังจากนั้นขึ้น”
“หลังจากนั้น?” ผู้นำตระกูลกัวฟังเขาเล่าเรื่องครั้งนี้ รู้สึกหัวใจตึงเกร็งขึ้นมา แม้แต่เขาก็เดาไม่ออกว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับพวกเขาในครั้งนี้กันแน่
กัวซิ่นหนิงไม่ได้เล่าว่าหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้น เพียงบอกว่า “ท่านพ่อ ตอนนั้นพวกข้าบาดเจ็บหนักเกินไป หนำซ้ำยังเป็นเวลากลางคืน ฉะนั้นหลังจากถูกฝูงหมาป่าโจมตีพวกข้าไม่ได้ไป ปจากที่นั่นทันที แต่พักผ่อนอยู่ที่นั่นก่อน”
“อะไรนะ?”
ผู้นำตระกูลกัวตกใจ “หลังการต่อสู้จะต้องมีกลิ่นคาวเลือดแรงมากแน่ๆ พวกเจ้ากลับไม่รีบไปจากที่นั่นทันที? ยามดึก กลิ่นคาวเลือดดึงดูดสัตว์ร้ายเข้ามาโจมตีพวกเจ้าอีกครั้งแน่ๆ พวกเจ้าถ
