คนรับคำ ก่อนจะประคองกันแยกย้าย เหลือเพียงผู้อาวุโสสูงสุดรวมถึงเฟิ่งจิ่วและสองพี่น้องตระกูลเซี่ย ส่วนหญิงวัยกลางคนที่กำลังร้องไห้คร่ำครวญถูกชายวัยกลางคนสั่งบ่าวรับใช้ให้ป ประคองกลับเรือนไปแล้ว เวลานี้ เขาจ้องพวกเฟิ่งจิ่ว ก่อนถามว่า “ไม่ทราบว่าพวกเจ้าคือ?”
“แค่กๆๆ!” ผู้อาวุโสสูงสุดกระแอมไอขึ้นมา
ผู้นำตระกูลกัวที่อยู่ข้างๆ เห็นเขาไอก็เอ่ยว่า “ผู้อาวุโสสูงสุด กลับเรือนไปพักผ่อนก่อนเถอะ ข้าจะให้คนไปดูอาการท่าน เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง”
“ดี” ผู้อาวุโสสูงสุดพยักหน้า ก่อนกล่าวกับผู้นำตระกูลว่า “ผู้นำตระกูลโปรดต้อนรับสามท่านนี้อย่างดีด้วย”
ผู้นำตระกูลกัวสะดุดใจเล็กน้อย เขาหันไปมองพวกเฟิ่งจิ่วแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปตอบคำผู้อาวุโสสูงสุด “ผู้อาวุโสสูงสุดวางใจได้”
ผู้อาวุโสสูงสุดหันไปพยักหน้าให้พวกเฟิ่งจิ่ว ก่อนจะปล่อยให้องครักษ์สองคนประคองกลับเรือน
กัวซิ่นหนิงยืนอยู่ด้านหนึ่ง พูดขึ้นว่า “ท่านพ่อ ข้าพาพวกเขาไปพักก่อนก็แล้วกัน!”
“ได้ ไปเถอะ!” ผู้นำตระกูลกัวรับคำ หันไปมองเฟิ่งจิ่วรวมถึงสองพี่น้องตระกูลเซี่ย ยิ้มเอ่ยว่า “ทั้งสามเชิญพักที่จวนของข้าก่อนชั่
