ท่าจะพูดแต่ก็หยุดไป
เฟิ่งจิ่วช้อนตามองเขา เอ่ยว่า “มีอะไรก็พูดมาเถอะ”
“ข้าอยากขอให้เจ้าช่วยดูว่าขาของท่านลุงซุนยังรักษาได้หรือไม่?” เขาพูดขึ้น หันกลับไปมองชายวัยกลางคนที่ใบหน้าซีดเผือดไปทั้งดวงแล้ว แต่ยังฝืนนั่งพิงอยู่ใต้ต้นไม้อยู่ทางนั้น
“ที่จริงท่านลุงซุนเป็นคนดีคนหนึ่งเลย แม้จะเป็นคนแซ่อื่น แต่เขาภักดีกับตระกูลกัวของเรามาก ก่อนหน้านี้เขาเองก็ไม่ได้ตั้งใจล่วงเกินเจ้า แต่เขาไม่รู้ และไม่อยากเชื่อว่าเจ้าจะเป็นฝ่ายปกป้องพวกเราเสียเอง”
เขาพยายามพูดเรื่องดีๆ เกี่ยวกับชายวัยกลางคน หวังว่าเฟิ่งจิ่วจะสามารถช่วยรักษาแผลที่น่องของชายวัยกลางคนให้ได้ ถึงอย่างไรแผลที่ถูกหมาป่ากัดนั่นก็ลึกจนเห็นกระดูก เขาอดทนมาจนถึงตอนนี้ ไม่รู้ว่าขาข้างนั้นยังใช้การได้อีกหรือไม่
เฟิ่งจิ่วมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะมองตามสายตาของเขาไปที่ชายวัยกลางคนที่อยู่ใต้ต้นไม้ เธอครุ่นคิด ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินไปทางนั้น หยุดยืนต่อหน้าชายวัยกลางคน แล้วเอ่ยว่า “ฉีกขากางเกงออกเสีย”
กัวซิ่นหนิงที่ตามมารีบเข้าไปฉีกขากางเกงของเขาออก เผยให้เห็นแผลที่ลึกจนเห็นกระดูกและยังมีเลือดไหลอยู่ รอยเขี้ยวหมาป่านั่นน่าสยดสยอง เขาเห็นแล้วก
