็อดสั่นสะท้านไปทั้งตัวไม่ได้
กัดลึกขนาดนี้เชียวหรือ…
“ขาของข้าข้างนี้นับว่าพิการแล้ว รักษาไม่…” ยังพูดไม่จบ ก็เห็นเฟิ่งจิ่วอมสุราพ่นใส่น่องของเขา เจ็บจนเขากรีดร้องโหยหวน แทบจะเป็นลมไปเสียเดี๋ยวนั้น
กัวซิ่นหนิงที่อยู่ด้านหนึ่งเห็นแล้วก็อดกลั้นหายใจไม่ได้ แผลแบบนั้นเดิมก็เจ็บอยู่แล้ว ตอนนี้ยังพ่นสุราใส่อีก? ความเจ็บปวดอย่างนั้นเกรงว่าคงทรมานเสียยิ่งกว่าตายอีกกระมัง?
“แผลนี่เกิดจากเขี้ยวหมาป่า จำเป็นต้องใช้สุราฆ่าเชื้อ” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ก่อนจะเก็บสุราให้เรียบร้อยแล้ว พลางเอ่ยว่า “เปลืองสุราดีของข้าไปถึงสองอึก”
ชายวัยกลางคนได้ยินก็หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก แต่กลับไม่พูดอะไรอีก เพียงมองเด็กหนุ่มที่ย่อกายนั่งอยู่ข้างๆ
“เสี่ยวจิ่ว ให้ข้าช่วยหรือไม่?” เซี่ยอวี้ถังเสนอตัว
“อืม ทำความสะอาดแผลหน่อย” เฟิ่งจิ่วบอก พลางหันไปเตรียมของ
“ได้” สองสามวันมานี้เซี่ยอวี้ถังช่วยทำความสะอาดและพันแผลให้คนอื่นจนค่อนข้างคล่องมือแล้ว เขาจึงเข้าไปทำความสะอาดแผลให้ชายวัยกลางคน เพียงแต่เลือดไหลอยู่ตลอดเวลา เขาจึงอดหันไปมองเฟิ่งจิ่วไม่ได้ “เช็ดแล้วก็ยังมีเลือดไหลอยู่ตลอด ทำอย่างไรดี?”
“ไม่เป็นไร อีกเดี๋ยวก็ไม่ไหล
