แล้ว” เธอตอบ หันกลับมาพร้อมกับเข็มเงินสอดด้ายที่ถือไว้ในมือ มองชายวัยกลางคน เอ่ยว่า “เนื้อก้อนนี้ที่ขาของท่านถูกกัดจนหลุดออกมาเกือบหมดแล้ว ข้าต้องปะมันกลับเข้าไปใหม่ จะเจ็บหน่อยนะ ท่านต้องอดทน”
“นี่กิ่งไม้ กัดไว้เถอะ!” เซี่ยอวี้ถังเก็บกิ่งไว้กิ่งหนึ่งที่หล่นอยู่ข้างขึ้นมา ยื่นให้เขากัดไว้
ชายวัยกลางคนมองเข็มเงินสอดด้ายที่อยู่ในมือของเฟิ่งจิ่ว หัวใจเต้นแรง “นะ นี่เข็มหรือ? ใช้เย็บ? จะ จะทำได้หรือ?”
เฟิ่งจิ่วชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง “ได้”
ชายวัยกลางคนเองก็ทำได้เพียงกัดกิ่งไม้เพื่อทนต่อความเจ็บปวด
“หากเลือดไหลออกมาเจ้าก็เช็ด อย่าเกะกะจุดที่ข้าเย็บแผลอยู่ก็พอแล้ว” เธอหันไปกำชับเซี่ยอวี้ถัง
“ได้ ข้าเข้าใจแล้ว” เซี่ยอวี้ถังรับคำ เขาเองก็ประหลาดใจเช่นกัน จะใช้เข็มเย็บเนื้อได้อย่างไรกันนะ?
กระทั่งเห็นเฟิ่งจิ่วถือเข็มสอดด้ายเย็บเนื้อหนังที่หลุดออกเพราะถูกกัดกลับเข้าไปใหม่เหมือนกำลังเย็บเสื้อผ้า หัวใจดวงน้อยสั่นไหวอย่างห้ามไม่ได้ ที่แท้ ฝีมือการเย็บปักยังสามารถนำมาใช้อย่างนี้ได้ด้วย?
ชายวัยกลางคนมองดูเข็มเงินสอดด้ายแทงทะลุกลับไปกลับมาบนเนื้อหนังของตนเอง ความเจ็บปวดแสนสาหัสและแรงกระทบกระเทือน
