หมาป่าด้วยดวงตาเป็นประกาย ราวกับต้องการจะบอกว่า นางไม่เอา แต่พวกเขาเอา
เพียงแต่ คิดก็ส่วนคิด พวกเขากลับไม่กล้าเอ่ยปากออกไป
“เสี่ยวซือ เจ้าโง่หรือ! นั่นอสูรศักดิ์สิทธิ์เชียวนะ!” เซี่ยอวี้ถังปกติไม่ค่อยได้เรื่องได้ราว แต่อย่างไรก็รู้ว่าอสูรศักดิ์สิทธิ์แม้มีโอกาสได้เห็นก็ใช่ว่าจะได้มาครอบครองง่ายๆ โด ดยเฉพาะเมื่อมีเฟิ่งจิ่วอยู่ที่นี่ ช่วยพวกเขาผูกพันธสัญญาคู่ชีวิตด้วยแล้ว หากอาศัยแค่วรยุทธ์ของพวกเขาไม่มีทางผูกพันธสัญญากับอสูรศักดิ์สิทธิ์ได้แน่
“ไม่เอา มันดุร้ายมาก น่ากลัว ข้ากลัวมัน” เซี่ยซือซืออย่างไรก็เป็นเด็กสาวคนหนึ่ง แม้จะชอบสัตว์เลี้ยงตัวเล็กๆ แต่อสูรศักดิ์สิทธิ์เช่นนี้ให้ความรู้สึกน่ากลัวเกินไป แค่สายตาก็น่ ากลัวแล้ว นางไม่อยากพูดพันธสัญญาคู่ชีวิตกับมัน
ราชาหมาป่าตัวนั้นหรี่ตา ฉีกยิ้มมุมปากเหมือนมนุษย์ เผยให้เห็นเขี้ยวหมาป่า มันเหลือบมองเฟิ่งจิ่วแวบหนึ่ง ก่อนพูดภาษามนุษย์ออกมา “ข้าจะเป็นสัตว์คู่พันธสัญญาของเจ้า”
ราชสีห์ที่ผูกพันธสัญญากับเซี่ยอวี้ถังเบิกตากว้างทันที “เจ้าช่างกล้าเอ่
