ยปาก! ไม่ถูกต้อง ข้าเป็นราชสีห์ยังไม่กล้าเอ่ยปากเช่นนี้เลย!”
เขามีหรือจะไม่รู้ว่าเด็กหนุ่มคนนี้มีวรยุทธ์แข็งแกร่งที่สุด? หากได้เขาเป็นเจ้านายยอมดีที่สุดแล้ว แต่ขนาดมันยังไม่กล้าเอ่ยปาก เจ้าหมาป่าตัวนี้กลับมั่นใจในตัวเองนัก!
เฟิ่งจิ่วประหลาดใจเล็กน้อย เธอหันไปมองราชาหมาป่าที่เอาหัวถูไถฝ่ามือของเธอ อดยิ้มไม่ได้ “อยากได้ข้าเป็นเจ้านาย?”
“ใช่ นายท่าน รับข้าไว้เถอะ!” ราชาหมาป่าเก็บด้านที่โหดร้ายกระหายเลือด ย่อตัวนั่งลงไปบนพื้น ขาหน้าทั้งสองข้างยื่นคารวะไปข้างหน้า ราวกับหมาน้อยที่ต้องการประจบเอาใจเธอ
เซี่ยซือซือที่เห็นภาพนั้นเบิกตากว้าง ไม่อยากเชื่อว่าราชาหมาป่าที่ดุร้ายอย่างนั้นกลับมีด้านนี้ด้วย
เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ “แต่สัตว์คู่พันธสัญญาของข้ามีเยอะเกินไปน่ะสิ!”
“นายท่าน ข้ากินน้อยมาก และข้าก็เชื่อฟังมากด้วย” ราชาหมาป่าส่งเสียงครางในลำคอ ยื่นอุ้งเท้าข้างหนึ่งวางลงบนหลังมือของเฟิ่งจิ่วเบาๆ พยายามเอาใจอย่างสุดความสามารถ
“โฮก! เจ้าไร้ยางอาย!” ราชสีห์เห็นอย่างนั้นก็แทบจะลุกเป็นไฟ ทำไมมันไม่รู้มาก่อนเลยว่าหมาป่าตัวนี้จะไร้ยางอายได้ขนาดนี้?
“นายท่าน…” ราชาหมาป่านั่งหมอบบนพื้น มองเฟิ่งจิ่วอยู่อย่างนั้น
เฟิ่งจิ่ว
