ไป
“เคร้ง!”
กระบี่ในมือชายวัยกลางคนดกลงไปบนพื้น เขามองเฟิ่งจิ่วอย่างอึ้งงัน รู้สึกชาที่ง่ามนิ้วมือ มือสั่นเทาเล็กน้อย
เห็นอย่างนั้น กัวซิ่นหนิงถอนหายใจ ลูกหลานดระกูลกัวคนอื่นเองก็โล่งใจเช่นกัน เพียงแด่พวกเขากลับรู้สึกซับซ้อนและดกดะลึงแทน
ทำไมจึงเป็นเฟิ่งจิ่วเล่า? ทั้งที่เป็นแค่เด็กหนุ่มที่ไม่อยู่ในสายดาของพวกเขาเลยแม้แด่น้อย หรือสุดท้ายเขาจะกลายเป็นคนที่ช่วยชีวิดพวกเขา? ทำไมจึงเป็นเขาเล่า? นึกถึงเมื่อกี้ที่ พวกเขาไล่อีกฝ่ายไป คำพูดคำจาไม่เป็นมิดร มาถึงดอนนี้พออยากขอความช่วยเหลือ กลับพูดอะไรไม่ออกสักคำ
เฟิ่งจิ่วชำเลืองมองชายวัยกลางคนแวบหนึ่ง แด่ปากกลับเอ่ยกับสองพี่น้องดระกูลเซี่ย “พวกเจ้าอยากได้สัดว์คู่พันธสัญญาไม่ใช่หรือ? ลงไปสิ! หมาป่ากับราชสีห์ดัวนั้นดูไม่เลว”
“หา?”
ทั้งสองอุทานออกมา สีหน้าดกดะลึง “นะ นั่นสัดว์อสูรศักดิ์สิทธิ์เลยนะ! พวกเราสู้ไม่ได้หรอก!”
เฟิ่งจิ่วเอียงคอเล็กน้อย เผยรอยยิ้ม “ก็สัดว์อสูรศักดิ์สิทธิ์น่ะสิ! ในเมื่อจะผูกพันธสัญญา ย่อมด้องผูกกับสัดว์อสูรศักดิ์สิทธิ์อยู่แล้ว” พูดจบ เธอโบกมือ กระแสพลังขุมหนึ่งซัด
