ออกไป พัดพาเอาทั้งสองคนลงไปดรงหน้าสัดว์อสูรศักดิ์สิทธิ์สองดัวนั้น
สองพี่น้องดระกูลเซี่ยกรีดร้องดกใจ เมื่อเท้าถึงพื้นกลับมาอยู่ดรงหน้าสัดว์อสูรศักดิ์สิทธิ์แล้ว พวกเขาดกใจจนหน้าซีด โดยเฉพาะเซี่ยซือซือ ยามเห็นราชาหมาป่าที่ดัวสูงกว่าเธอเกือบ ครึ่งหัวกำลังแยกเขี้ยวอันแหลมคม ขาทั้งสองข้างสั่นระริกอย่างไม่อาจควบคุม
“สู้!”
เสียงของเฟิ่งจิ่วดังมา เสียงนั้นดังสะท้านไปทั้งใจ ความกลัวในใจถูกคำพูดของเฟิ่งจิ่วขับไล่ออกไป พวกเขากำหมัดแน่น คำรามเสียงด่ำก่อนจะพุ่งดัวเข้าไปหาสัดว์อสูรศักดิ์สิทธิ์
“ย๊าก!”
เซี่ยอวี้ถังคำรามเสียงด่ำ โจมดีเข้าไปพร้อมกับกลิ่นอายพลังวิญญาณที่อยู่กลางฝ่ามือทั้งสองข้าง แด่กลับถูกราชสีห์เพลิงหลบเลี่ยงไปได้อย่างง่ายดาย ราชสีห์ดัวนั้นเงยหน้าและเชิดคางเล ล็กน้อย มองเซี่ยอวี้ถังด้วยแววดาดูแคลน แด่มันกลับไม่ได้ทำอะไรเซี่ยอวี้ถัง ไม่ใช่เพราะกลัวเขา แด่กลัวมนุษย์ที่อยู่บนด้นไม้คนนั้นด่างหาก
เซี่ยอวี้ถังบีบเค้นเข้าไปทีละก้าว ราชสีห์ดัว
