ันขวับไปมองทิศทางที่พวกเฟิ่งจิ่วเดินจากไป แต่กลับพบว่าไม่เห็นเงาของสามคนนั้นแล้ว ทว่าสิ่งที่ปรากฏกลับเป็นสัตว์ร้ายหลายตัวที่กำลังแยกเขี้ยวอันแหลมคมและย่างกรายมาหาพวกเ เขา…
พวกเขาได้แต่ยืนตะลึงนิ่งๆ ในแววตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อและตื่นตะลึง แม้เห็นเหตุการณ์ตรงหน้า ก็ยังไม่อาจตั้งสติได้
เห็นสัตว์ร้ายกระโจเข้ามา กัวซิ่นหนิงยืนเหม่อลอยราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง ชายวัยกลางคนรีบตะโกน “ซิ่นหนิง! เจ้าทำอะไรอยู่! รีบเตรียมตัวสู้เร็วเข้า!”
เสียงตะโกนของชายวัยกลางคน ปลุกกัวซิ่นหนิงที่กำลังเหม่อลอยให้ตื่นจากภวังค์ เขาหันไปมองชายวัยกลางคน เผยรอยยิ้มขมขื่นออกมา “ท่านลุงซุน ในที่สุดข้าก็รู้แล้ว”
ใช่ ในที่สุดเขาก็รู้แล้ว ในที่สุดเขาก็รู้ว่าทำไมเมื่อคืนตอนที่ฝูงหมาป่าโจมตี พวกเขาเฟิ่งจิ่วกลับไร้รอยขีดข่วน ในที่สุดเขาก็รู้แล้ว เหตุใดกลิ่นคาวเลือดที่เกิดหลังจากการฆ่าฟั นกันจึงไม่ได้ดึงดูดเหล่าสัตว์ร้ายให้โจมตีเข้ามาอีกครั้ง…
ที่แท้ ที่แท้ก็เป็นเพราะเขา เพราะเขาอยู่ในขบวนของพวกเขา
นึกถึงรอยยิ้ม
