เฟิ่งจิ่วกระตุกมุมปากเผยรอยยิ้มที่ดูเหมือนยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม “ใครคุ้มครองใครก็ยังไม่รู้แน่!”
“ช่างเป็นเด็กที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงจริงๆ!” ชายวัยกลางคนสีหน้าเคร่งเครียด ปล่อยแรงกดดันโจมตีไปทางเฟิ่งจิ่ว แต่ในเวลานี้เอง กัวซิ่นหนิงกลับรีบเข้ามาขวางไว้ก่อน “ท่านลุงซุนโป ปรดระงับโทสะ”
กัวซิ่นหนิงยืนขวางด้านหน้าเฟิ่งจิ่ว เขาบอกชายวัยกลางคนว่า “ท่านลุงซุน ตอนนี้เรื่องสำคัญคืออาการบาดเจ็บของผู้อาวุโสสูงสุดนะขอรับ”
เฟิ่งจิ่วมองชายหนุ่มที่ยืนขวางอยู่ข้างหน้า สายตาไหวระริกเล็กน้อย กัวซิ่นหนิงคนนี้นับว่าเป็นคนดีจริงๆ ออกหน้าปกป้องครั้งแล้วครั้งเล่า เหนือความคาดหมายจริงๆ
“พวกเจ้า รีบไสหัวไปเดี๋ยว! ตระกูลกัวของพวกเราไม่ยินดีจะร่วมเดินทางกับพวกเจ้า!”
ลูกหลานตระกูลกัวคนหนึ่งชี้ไปที่พวกเฟิ่งจิ่ว เขาไม่ถูกชะตาสามคนนี้แต่แรกแล้ว วรยุทธ์ก็ต่ำ เวลาเจออันตรายก็ดีแต่คอยให้พวกเขาปกป้อง สุดท้ายพวกเขาล้วนบาดเจ็บ พวกเขาสามคนกลับ ไม่มีแผลเลยแม้แต่น้อย น่าโมโหยิ่งนัก
“ใช่! ไสหัวไปเลย! ไสหัวออกจากสายตาของพวกข้าไปเสีย!”
