เห็นอย่างนั้นก็ตะโกนไล่ทันที “ไสหัวไป! ไปไกลๆ!”
“พะ พวกเจ้าอย่าได้รังแกกันเกินไปนัก!
เซี่ยอวี้ถังถูกไล่ตะเพิดครั้งแล้วครั้งเล่า ก็เริ่มรู้สึกเดือดดาลขึ้นมาบ้างแล้ว คนพวกนี้ทำไมถึงได้ไร้เหตุผลขนาดนี้ พวกเขาแค่ร่วมเดินทางมาด้วยแค่วันเดียว กิ่งไม้ก็เก็บเอง เน นื้อก็ย่างกินเอง เฟิ่งจิ่วยังย่างเนื้อให้พวกเขากินอีก! หนำซ้ำเมื่อคืนเขายังช่วยทำแผลให้พวกเขา แล้วยังเอายาของตนเองให้พวกเขาอีก ตอนนี้กลับเปลี่ยนท่าทีไปขนาดนี้
เซี่ยซือซือเองก็ไม่ได้ถูกคนอื่นไล่ให้ไสหัวไปไกลๆ เวลานี้พอได้ยินก็อดหดไหล่ไม่ได้ นางพูดเสียงเบาว่า “ตอนสัตว์ร้ายมาก็เป็นเฟิ่งจิ่วที่ปกป้องพวกเรา พวกเจ้าไม่ได้ปกป้องพวกเ เราเสียหน่อย”
นางพูดความจริง แต่สำหรับคนของตระกูลกัวนั่นกลับกลายเป็นคำพูดท้าทาย หนึ่งในนั้นแค่นเสียง “เหอะ! หากไม่ใช่พวกข้า พวกเจ้าคิดว่าพวกเจ้าจะรอดมาจนถึงตอนนี้หรือ? หากไม่ใช่พวกข้า สู้กับฝูงหมาป่าอสูรอย่างสุดชีวิต พวกเจ้าจะปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน
