ๆ!”
เสียงโห่ร้องยินดีดังจากปากทุกคน พวกเขาย่อมไม่รู้อยู่แล้วว่าที่พวกเขาสามารถนอนหลับได้อย่างสบายใจ ไม่ถูกสัตว์ร้ายโจมตีนั้น ก็เพาะมีคนคอยปัดเป่าอันตรายให้พวกเขา เพราะมีคนปกป้องพวกเขา พวกเขาจึงสามารถผ่านค่ำคืนมาได้อย่างปลอดภัย
ชายวัยกลางคนลุกขึ้นมา กระแอมไอเบาๆ หันไปมองทุกคนแวบหนึ่ง เอ่ยขึ้นว่า “ทุกคนเตรียมออกเดินทาง!”
“ขอรับ” ทุกคนรับคำ ใบหน้าแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มเบิกบาน
สองพี่น้องตระกูลเซี่ยเห็นเฟิ่งจิ่วเดินกลับมา จึงถามว่า “เสี่ยวจิ่ว เจ้าเหนื่อยหรือไม่?”
เฟิ่งจิ่วส่ายหน้า “ไม่เหนื่อย”
“ข้ามีผลไม้อีก เจ้ากินเถอะ!” เซี่ยซือซือเอาผลไม้ออกมายื่นให้เขา
เฟิ่งจิ่วยิ้ม “ไม่ต้อง ข้ามี” เธอล้วงเข้าไปในแขนเสื้อ หยิบผลไม้ออกมาสามลูก แบ่งให้พวกเขาคนละลูก “ชิมดู” เอ่ยจบ ตนเองก็กัดหนึ่งคำ
สองพี่น้องตระกูลเซี่ยเห็นผลไม้สีแดงสดก็อดตะลึงไม่ได้ ทั้งสองรับไปกัดหนึ่งคำ เพียงแต่เมื่อเข้าปากแล้วรสชาติที่ได้กลับต่างกัน นี่มันผลไม้วิญญาณนี่!
รสสัมผัสหอมหวานฉ่ำน้ำเคล้ากลิ่นอายพลังวิญญาณ เพียงกัดหนึ่งคำก็รู้สึกได้ว่าลำคออันแห้งผากชุ่มชื้นขึ้นเพราะน้ำผลไม้นั่น กลิ่นอายพลังวิญญาณสายหนึ่งกระจายไปทั่วร่างกาย ทำให้พวกเขารู้สึ
