ม่ควรรั้งอยู่ที่นี่ต่อในเวลานี้”
“ข้าจะพาคนอีกสองคนไปเดินลาดตระเวนดูแถวๆ นี้” กัวซิ่นหนิงเอ่ยจบก็คารวะแล้วหันตัวเดินออกไป
เซี่ยอวี้ถังเห็นกัวซิ่นหนิงพาคนสองคนไปลาดตระเวน เขาจึงก้าวเข้าไป “พี่ชายกัว ท่านยังไม่ได้ทำแผล หากปล่อยไว้อย่างนี้จะอักเสบขึ้นมาได้”
กัวซิ่นหนิงมองแผลตนเอง เผยรอยยิ้มอ่อนโยนก่อนเอ่ยว่า “ไม่เป็นไร แค่แผลเล็กน้อยเท่านั้น”
“แผลเล็กๆ ก็ต้องจัดการให้ดี”
เซี่ยอวี้ถังว่า หันตัวไปขอยาจากคนข้างๆ ใครจะรู้คนคนนั้นกลับตอบว่า “ยารักษาแผลหมดแล้ว ยังมีอีกหลายคนไม่มียาใส่ ครั้งนี้คนบาดเจ็บมีมากเกินไป ยาที่พกมาด้วยมีไม่พอใช้”
ได้ยินอย่างนั้น เซี่ยอวี้ถังตะลึง มองพวกเขาแวบหนึ่ง จากนั้นก็เห็นกัวซิ่นหนิงยิ้มๆ เขาจึงดึงอีกฝ่ายเดินมาหาเฟิ่งจิ่วที่อยู่ใต้ต้นไม้ “เฟิ่งจิ่วยังมียารักษาแผลเหลืออีกครึ่ง งขวด ข้าจะให้เขาช่วยทำแผลให้ท่าน”
กัวซิ่นหนิงถูกลากมาหาเฟิ่งจิ่วที่ใต้ต้นไม้ เห็นเด็กหนุ่มชุดเขียวกำลังหลับตาทำสมาธิ กัวซิ่นหนิงสายตาไหวระริก แต่กลับไม่พูดอะไร
“เสี่ยวจิ่ว”
เซี่ยอวี้ถังเผยรอยยิ้มเอาใจ จากที่เคยเรียกว่าเฟิ่
