งจิ่วก็เปลี่ยนคำเรียกเป็นเสี่ยวจิ่ว ฟังดูสนิทสนม เห็นเฟิ่งจิ่วลืมตามองมา เขารีบเอ่ยว่า “คืออย่างนี้ ยารักษาแผลของพวกเขา ใช้หมดแล้ว ข้าจำได้ว่าเจ้ายังมีเหลืออีกครึ่งขวด เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน! เจ้าใช้ยานั้นทำแผลให้พี่ชายกัวหน่อยเถอะ”
เฟิ่งจิ่วหยิบยาที่เหลือครึ่งขวดออกมา พยักหน้าให้สองคนนั้น “นั่งลงสิ!”
กัวซิ่นหนิงนั่งลง ถอดเสื้อตัวนอกออก เผยให้เห็นรอยแผลที่ถูกข่วนบาดเจ็บ รวมถึงแผลที่แขนด้วย เขาเอียงคอมองเฟิ่งจิ่วเล็กน้อย เห็นสีหน้าของเขาเรียบเฉย หลังจากทำความสะอาดแผ ผลเสร็จ ก็เอายาโรยลงไป จากนั้นก็ห่อด้วยผ้าพันแผลให้เรียบร้อย
“เสร็จแล้ว” เฟิ่งจิ่วว่า ก่อนลุกขึ้น กล่าวว่า “จะไปเดินลาดตระเวนหรือ? ข้าไปคนเดียวก็พอ” เอ่ยจบ เธอก็เดินเข้าไปในความมืดเพียงลำพัง
“อ้าว เสี่ยวจิ่ว” เซี่ยอวี้ถังต้องการจะรั้งเขาไว้ แต่กลับเห็นเขาเดินเข้าไปในความมืดแล้ว
“ไม่ต้องห่วง ข้าตามไปเอง” กัวซิ่นหนิงว่า หันไปกำชับชายอีกสองคนข้างหลังสองสามคำ ก่อนจะเดินเข้าไปในความมืด
เฟิ่งจิ่วเดินไปรอบๆ ในมือถือกิ่ง
