ว่าคนของตระกูลกัวจะปกป้องพวกเขาด้วยชีวิตอยู่แล้ว
“ไม่บาดเจ็บก็ดีแล้ว” เนิ่นนาน เขาก็ทำได้เพียงเอ่ยประโยคนี้ออกมา จากนั้นก็เดินไปดูคนบาดเจ็บคนอื่นๆ ก่อน
อาจเพราะสายตาของกัวซิ่นหนิง และแววตกตะลึงในดวงตาของเขา ทำให้เซี่ยอวี้ถังนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาหันกลับมาดูที่พวกตนเอง และพบว่าไม่มีใครบาดเจ็บเลยจริงๆ
และที่พวกเขาไม่บาดเจ็บ ล้วนเป็นเพราะเฟิ่งจิ่วคอยปกป้องพวกเขาอยู่ตลอด
เฟิ่งจิ่ว เป็นเพราะเฟิ่งจิ่วอีกแล้ว
เขามองเงาร่างผอมบางที่ยืนอยู่ข้างหน้า ทั้งที่รูปร่างก็ไม่ได้ใหญ่กว่าเขา แต่กลับยืนปกป้องพวกเขาอยู่ข้างหน้า คอยปัดป้องอันตรายให้พวกเขาอยู่ตลอด ครั้งนี้ หากไม่มีเขา พวกเขา จะปลอดภัยและมีสภาพครบถ้วนสมบูรณ์เหมือนตอนแรกภายใต้การโจมตีของฝูงหมาป่าได้อย่างไร
“ท่านพี่ ปล่อยข้าลงเถอะ! ท่านไปดูว่าพวกเขาต้องการให้ช่วยอะไรหรือไม่ ไปช่วยพวกเขาทำแผลหน่อย” เซี่ยซือซือรู้สึกว่าบรรยากาศดูแปลกๆ แต่กลับไม่ได้คิดอะไรมาก เพียงกระซิบบอกเบา ๆ ทำลายบรรยากาศแปลกๆ นี้
