กน้อย ก่อนกล่าวว่า “ตอนนี้หรือ? ที่จริงขาของข้าก็แค่พลิกเล็กน้อย ข้าว่าพรุ่งนี้ก็น่าจะดีขึ้นแล้ว”
“อืม ฉวยโอกาสตอนพี่ชายของเจ้าไม่อยู่ ให้ข้าดูหน่อย เขาจะได้ไม่กลับมาแล้วว่าข้าว่าเอาเปรียบเจ้าอีก” เฟิ่งจิ่วพูดยิ้มๆ
เซี่ยซือซือได้ยินก็ยิ้มแย้ม “เจ้าไม่เอาเปรียบข้าหรอก” ขณะเอ่ย นางถอดรองเท้าออก แกะผ้าที่ห่อยาไว้ออก ห่อไว้แค่วันเดียว ผิวหนังจุดที่ถูกยาห่อไว้ก็ยับย่นเล็กน้อยแล้ว
เฟิ่งจิ่วใช้มือแตะเท้าของนางดู ได้ยินเซี่ยซือซือสูดปากเบาๆ “ซี้ด ขยับอย่างนี้ก็ยังคงเจ็บอยู่”
เฟิ่งจิ่ววางฝ่ามือลงไป สายตาจับจ้องเซี่ยซือซือ ถามว่า “ออกมาคราวนี้ เรื่องราวที่ได้เจอเจ้ากลัวหรือไม่?”
“กลัว แต่มีเจ้าอยู่ ข้ากลับไม่ได้รู้สึกกลัวขนาดนั้น”
เซี่ยซือซือตอบไปตามความจริง นางมองเฟิ่งจิ่วพลางเอ่ยว่า “ตอนแรกที่ข้าตกลงมาคนเดียวข้ากลัวมาก แต่พอเจ้ากับท่านพี่มาข้าก็ไม่กลัวแล้ว แต่เมื่อกี้ตอนเห็นฝูงหมาป่าข้าก็กลัว มากเหมือนกัน หมาป่าอสูรมากมายขนาดนั้นข้าไม่เคยเห็นมาก่อนเลย คนพวกนั้นเก่งกาจขนาดไหน พวกเขายังบาดเจ็บเลย ข้านึกว่าพวกเราต้องตายแน่แล้ว!
เฟิ่งจิ
