่วพูดคุยกับนาง พลางขยับฝ่ามือที่วางไว้บนข้อเท้านางเบาๆ ท่ามกลางความมืด ไม่มีใครเห็นว่าฝ่ามือของเธอกำลังปลดปล่อยประกายแสงสีเขียวขุมหนึ่งออกมา ถ่ายเทเข้าสู่ข้อเท้าขอ องเซี่ยซือซือทีละน้อย
“เสร็จแล้ว ขาของเจ้าห่อยาบ่อยๆ ก็ไม่ดี ให้มันได้ระบายอากาศบ้างเถอะ!” เฟิ่งจิ่วว่า พยักหน้าให้นางสวมรองเท้า ก่อนที่ตนเองจะหยิบน้ำออกมาล้างมือ
ทางนั้น ชายชรากับชายวัยกลางคนกลับมาแล้ว ทั้งสองก็บาดเจ็บเช่นกัน โดยเฉพาะชายชรา สีหน้าของเขาซีดเล็กน้อย เสื้อคลุมบนตัวเต็มไปด้วยเลือดสีแดงสด
กัวซิ่นหนิงเดินเข้าไปประคองชายชราให้นั่งลงด้านหนึ่ง เห็นเหล่าลูกหลานตระกูลกัวได้รับบาดเจ็บ ชายชรากระแอมเบาๆ กล่าวว่า “บาดเจ็บล้มตายไปเท่าไรบ้าง?”
“ผู้อาวุโสสูงสุดวางใจ ไม่มีใครตาย เพียงแต่บาดเจ็บค่อนข้างหนัก คนอื่นล้วนมีบาดแผลไม่มากก็น้อย” กัวซิ่นหนิงตอบคำ
ผู้อาวุโสสูงสุดที่เพิ่งนั่งลงเมื่อได้ยินอย่างนั้นก็ลุกขึ้นอีกครั้ง “ข้าไปดูหน่อย”
“ผู้อาวุโสสูงสุด ท่านก็บาดเจ็บเหมือนกัน นั่งพักสักหน่อยก่อนเถอะ!” ชายวัยกลางคนเอ่ย ประคองเขาไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
กัวซิ่นหนิงเพิ่งสังเกตเห็น ไหล่ของผู้อาวุโ
