่นเจี๋ยนั่นกลับวิ่งเข้าวิ่งออกในป่าไม่ต่ำกว่าเจ็ดครั้ง อาการท้องเสียรุนแรงจนเขาอ่อนแรงทรุดลงไปบนพื้น และเมื่อท้องฟ้าเริ่มมืด นอกจากคนเฝ้ายาม คนอื่นต่างทยอยพากันไปนอนหมดแล้ว
กระทั่งหลังเที่ยงคืน เสียงสวบสาบทำให้เฟิ่งจิ่วที่อยู่บนต้นไม้ลืมตาตั้งแต่แวบแรก เธอเอียงคอหันไปมองรอบๆ เห็นเพียงในจุดที่ห่างออกไปจากที่นี่ประมาณสิบหกจั้ง ดวงตาหลายคู่ที่ส่องประกายสีแดงแปลกตาท่ามกลางความมืดกำลังจ้องมาทางพวกเขา
หมาป่า!
หนำซ้ำยังเป็นหมาป่าฝูงใหญ่ด้วย! ดวงตาที่กำลังส่องประกายอยู่ท่ามกลางความมืดนั่นไม่เพียงมีไม่ต่ำกว่าร้อยคู่ ดูท่าแล้ว อย่างน้อยก็มีหมาป่านับร้อยตัว อีกอย่างเกรงว่าจะไม่ใช่หมาป่าธรรมดา แต่เป็นหมาป่าอสูรที่มีพลังระดับหนึ่งแล้ว!
เธอยังคงเอนตัวนอนนิ่งไม่ขยับ เพราะเธอเห็นชายชราและชายวัยกลางคนลุกขึ้นยืน และมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวังแล้ว
………………………………….
