กมา “ฮ่าๆๆๆๆ…ข้าว่าเขากินเนื้อย่างเยอะเกินไป พวกเจ้าไม่เห็น เขาจงใจเลือกเนื้อติดมันชิ้นหนึ่งมากินเป็นพิเศษเชียวนะ”
“ไม่ว่าอะไรต้องกินแต่พอดี หากมากไปมักไม่ดี ดูสิ คนอื่นเขาไม่เห็นท้องไส้ไม่ดี มีแต่เขาที่ท้องเสียอยู่คนเดียว” ชายอีกคนส่ายหน้ายิ้มๆ ก่อนจะหันไปพูดคุยกับคนข้างๆ
กัวซิ่นหนิงที่ยืนดูอยู่ด้วยสายตาไหวระริกเล็กน้อย เขาหันไปมองเงาร่างสีเขียวร่างนั้นโดยสัญชาตญาณ มองหาอยู่รอบหนึ่งก็ไม่เห็น สุดท้ายก็เงยหน้ามองขึ้นไปบนต้นไม้ จึงเห็นเด็กหนุ่มกำลังพิงต้นไม้หลับอย่างสบายใจอยู่ตรงนั้น…
เป็นความบังเอิญอย่างนั้นหรือ?
เซี่ยอวี้ถังตะลึงเล็กน้อย เงยหน้ามองเงาร่างที่อยู่บนต้นไม้ อดไม่ได้ที่จะถามตัวเองในใจเช่นกัน ‘เป็นความบังเอิญงั้นหรือ?’
เซี่ยซือซือปิดปากหัวเราะ คิ้วงามโก่งโค้งอย่างชอบใจ “ท่านพี่ คนคนนั้นหยาบคายนัก ไม่นึกเลยว่าจะกล้าทำเรื่องน่าอายเช่นนั้นต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ ตลกจริงๆ”
เซี่ยอวี้ถังได้สติกลับคืนมา เขาเองก็ฉีกยิ้มเช่นกัน “เดาว่าคงกินอะไรผิดสำแดงน่ะ อีกเดี๋ยวเขากลับมาแล้วห้ามหัวเราะ จะได้ไม่ผิดใจกับคนอื่นเขา”
“อืมๆ ข้ารู้” เซี่ยซือซือพยักหน้าอย่างขำขัน
สิ่งที่เหนือความคาดหมายก็คือ กัวซิ
