ี
“ปู๊ด!”
เสียงดังขึ้นอีกครั้ง ทั้งยังมาพร้อมกับกลิ่นเหม็นที่โชยออกมา ทำให้คนรอบๆ ต้องรีบถอยห่างด้วยสีหน้ารังเกียจ
“ซิ่นเจี๋ย เจ้าเป็นอะไรของเจ้า? ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะกล้าผายลมต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ เหม็นมาก” ชายหนุ่มคนหนึ่งที่ปกติไม่ค่อยถูกกับกัวซิ่นเจี๋ยนักปิดจมูกพลางยกมือพัดลม มองเขาด้วยสีหน้ารังเกียจเดียดฉัน
คนอื่นๆ ก็พากันถอยห่างเช่นกัน พวกเขากลั้นหายใจ แต่กลับไม่กล้าแสดงออกมากนัก ยิ่งไม่มีใครว่าเขาเหมือนที่ชายหนุ่มคนนั้นทำ เพียงมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ เท่านั้น
กัวซิ่นเจี๋ยหน้าแดงเล็กน้อย เขาหนีบขาทั้งสองข้างเข้าหากันแน่น แต่กลับไม่รู้ว่าตนเองเป็นอะไร เสียงดัง ‘ปู้ด’ ดังขึ้นมาอีกครั้ง ครั้งนี้ คนรอบข้างต่างพากันลุกพรึบ ถอยออกไปยืนห่างๆ เขา
กัวซิ่นเจี๋ยถลึงตาจ้องพวกเขาด้วยความอับอายพาลกลายเป็นโกรธ “เป็นคนล้วนผายลม มีอะไรให้รังเกียจกัน?” ขณะเอ่ย เขารู้สึกเหมือนมีเสียงโครกครากดังในท้อง ความรู้สึกปวดบิดกระจายมา เจ็บจนมีเหงื่อซึมบนหน้าผากของเขา
“ซี้ด! ข้าน่าจะกินผิดสำแดงเข้าแล้ว” เขาเอ่ย พลางเอามือปิดก้นและวิ่งเข้าป่าไปอย่างไม่ห่วงภาพพจน์
ทุกคนที่ยืนดูอยู่ตะลึงงัน ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออ
