บนบาดแผลของเขาแล้ว หนังหัวของเขาตึงชาไปทั้งแถบ นั่งเกร็งไปทั้งตัว พูดอะไรไม่ออกสักคำ
“ผ่อนคลายหน่อย ไม่ต้องกลัว ฝึกมากๆ ก็เกิดความชำนาญเอง ข้าใช้เจ้ามาฝึกฝีมือมากๆ ก็ได้แล้ว” เฟิ่งจิ่วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเฉื่อยชา พลางขูดเนื้อเน่าบริเวณแผลของเขาออก
เซี่ยอวี้ถังถลึงตากว้าง ฝึกมากๆ ก็ชำนาญเอง? ใช้เขาฝึกฝีมือบ่อยๆ? คนคนนี้ทำไมไร้คุณธรรมเช่นนี้? แม้ร่างกายจะตึงเกร็ง แต่ดวงตาของเขากลับไม่กล้ามองไปที่บาดแผล ได้แต่จ้องคนตรงหน้าอยู่อย่างนั้น
หลังจากขูดเนื้อเน่าบนแผลออกหมด เฟิ่งจิ่วทำความสะอาดแผลอีกหนึ่งรอบ จากนั้นจึงค่อยทายาของเธอให้ และใช้ผ้าปิดแผลใหม่
“เสร็จแล้ว” เธอเดินไปล้างมือที่ด้านหนึ่ง ก่อนจะเดินกลับมา บอกว่า “ข้าไปนอนก่อน มีอะไรก็เรียกข้า” พูดจบ ก็กระโดดขึ้นไปพักผ่อนบนต้นไม้
เซี่ยอวี้ถังกำลังมองแผลที่พันปิดไว้ใหม่ รู้สึกว่าใส่ยาแล้วก็ไม่ได้เจ็บมากขนาดนั้น ตรงกันข้ามกลับรู้สึกเย็นๆ อดไม่ได้ที่จะมองเฟิ่งจิ่วแวบหนึ่ง
………………………………….
ตอนที่ 2654 ปวดบิด
ในเวลานี้เอง มีเสียงดังมาจากที่ไม่ไกลนัก เสียงนั้นทำให้คนรอบข้างเงียบกริบในพริบตา ต่างพากันหันไปมองกัวซิ่นเจี๋ยที่ลุกพรวดด้วยใบหน้าที่เปลี่ยนส
