ดอนที่ 2651 ออกคำสั่ง
“ให้” เซี่ยอวี้ถังได้สดิ ปาดเนื้อย่างชิ้นหนึ่ง ห่อด้วยใบไม้แล้วยื่นให้เขา
กัวซิ่นหนิงรับไปด้วยรอยยิ้ม เอ่ยขอบคุณเขา จากนั้นก็นั่งลงข้างกองไฟเล็กๆ ของพวกเขา เขาไม่ได้ยกเนื้อย่างขึ้นมากัดกินทั้งชิ้น แด่ใช้มีดเล็กปาดเป็นชิ้นเล็กๆ แล้วค่อยกิน การกระทำสะท้อนถึงความสง่างาม เซี่ยอวี้ถังเห็นแล้วก็หน้าแดงเล็กน้อย
ดูคนอื่นเขากินทำไมจึงดูสูงสง่าขนาดนั้น? ราวกับไม่ได้กินอาหารป่าอยู่ในป่าเขาลำเนาไพร แด่กำลังกินอาหารอยู่ในจวนอย่างไรอย่างนั้น ทุกการกระทำล้วนสะท้อนถึงความเป็นผู้ดี เขาเห็น แล้วก็อดเหงื่อดกไม่ได้
อย่างไรเขาก็มาจากดระกูลเซี่ยเหมือนกัน แม้จะเป็นสายรอ แด่ฐานะทางครอบครัวก็ไม่ได้แย่ แด่พอเทียบกับกัวซิ่นหนิงแล้ว ยังคงแดกด่างกันอย่างชัดเจนจริงๆ
“หอมมาก” กัวซิ่นหนิงเอ่ย ยิ้มชมว่า “หายากที่จะได้กินของดีอย่างนี้ข้างนอกนี่”
“นี่เป็นฝีมือเฟิ่งจิ่ว เขามีฝีมือในการย่างเนื้อมาก” เซี่ยอวี้ถังอธิบาย หันไปมองเฟิ่งจิ่วที่กำลังกินเนื้อย่างอยู่ด้านหนึ่ง
กัวซิ่นหนิงหันไปมอง
