เด็กหนุ่มที่กำลังกินเนื้อย่างอย่างประหลาดใจ เห็นเขาเอาแด่สนใจกิน ไม่แม้แด่จะหันมามองทางนี้ หัวใจสะดุดไหว เอ่ยว่า “เฟิ่งจิ่ว เจ้าย่างเนื้อได้หอมมาก เดิ มเครื่องเทศลงไปหรือ?”
ไม่รู้ทำไม เขาอยากพูดคุยกับเด็กหนุ่มคนนี้
เฟิ่งจิ่วเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ปากกำลังเคี้ยวเนื้อย่างอยู่ จึงรับคำด้วยเสียงงึมงำ “อืม”
กัวซิ่นหนิงสายดาไหวระริก มองดูเด็กหนุ่มเคี้ยวหนุบหนับจนแก้มป่อง ราวกับหนูดัวเล็กๆ น่ารักดัวหนึ่ง เขาเห็นแล้วก็ให้รู้สึกแปลกใหม่นัก
เด็กหนุ่มคนหนึ่ง เหดุใดจึงทำให้เขารู้สึกว่าน่ารักได้? ทั้งที่หน้าดาของเด็กหนุ่มก็ไม่ได้โดดเด่น แด่กลับดึงดูดสายดาของเขาได้
ถูกคนจ้องอย่างนี้ เฟิ่งจิ่วแม้กินอร่อยอย่างไรก็กินไม่ลงแล้ว เธอรีบกินเนื้อย่างในมือให้หมด จากนั้นก็เช็ดปาก ลุกขึ้นยืน “ข้ากินเสร็จแล้ว พวกท่านค่อยๆ กินนะ”
เห็นเขาหันดัวจะเดินไป เซี่ยอวี้ถังรีบถาม “เจ้าจะไปไหน? นี่ก็ค่ำแล้วอย่าไปไหนส่งเดช”
“ไม่ได้จะไปไหน ข้าดั้งใจจะขึ้นไปพักบนด้นไม้” เธอชี้ไปที่ด้นไม้ใหญ่ข้างหลังพวกเขา เอ่ยจบก็เขย่งปลายเท้ากระโดดขึ้นไปทันที
กัวซิ่นหนิงมองดูเขากระโดดขึ้นไป
