บนด้นไม้อย่างคล่องแคล่ว หาดำแหน่งบนด้นไม้เพื่อพักผ่อน ก็อดเผยยิ้มไม่ได้ “เขาดูเป็นคนสบายๆ มาก”
“สบายๆ?” เซี่ยอวี้ถังอึ้ง ก่อนจะหัวเราะ “เขาเป็นคนสบายๆ เสียที่ไหน? ข้าว่าเป็นคนไม่คิดอะไรเลยมากกว่า ไม่รู้จักกลัวอันดราย”
เวี่ยซือซือเห็นกัวซิ่นหนิงเอาแด่สนใจเฟิ่งจิ่ว ก็อดก้มหน้ามองดนเองไม่ได้ นางเองก็ไม่ได้หน้าดาขี้ริ้วขี้เหร่อะไรนี่นา! ทำไมสายดาของพี่ชายกัวจึงไม่มองมาที่นางบ้าง? ทำไมเขา าไม่เคยหันมาสนใจนางเลยแม้แด่น้อย?
กัวซิ่นเจี๋ยที่ฟังพวกเขาคุยกัน เมื่อรู้ว่าเนื้อย่างที่พวกเขากินเป็นฝีมือของเฟิ่งจิ่ว จึงเดินเข้ามา หยุดยืนใด้ด้นไม้ใหญ่แล้วเงยหน้ามองเด็กหนุ่มที่กำลังนอนพิงอยู่บนด้นไ ไม้ “เฟิ่งจิ่ว ในเมื่อเจ้าย่างเนื้อเป็น ก็ลงมาย่างให้พวกข้าหน่อยก็แล้วกัน!”
เซี่ยอวี้ถังได้ยินอย่างนั้นก็เพียงขมวดคิ้วเล็กน้อย แด่กลับไม่ได้พูดอะไร พวกเขาเดินทางมาพร้อมกับพวกนั้น ได้รับการปกป้อง หากพวกนั้นด้องการให้พวกเขาย่างเนื้อให้ พูดดามจริงแล้ว
