ตาออกไปไม่ได้
ด้วยเหตุนี้ พอเด็กหนุ่มที่กำลังหรี่ตาและยิ้มอย่างมีความสุขหุบยิ้มและหันขวับมาทางนี้ สายตาสองคู่สบประสาน ทำให้หัวใจของเขาราวกับถูกกระแทกอย่างแรง ยามสบตาลึกล้ำสุกใสคู่นั น เขารู้สึกราวกับตนเองตกลงไปในเหวลึก เนิ่นนานก็ยังไม่อาจถอนตัวขึ้นมาได้
เฟิ่งจิ่วแอบขมวดคิ้วเล็กน้อยจนแทบไม่สังเกตเห็น เธอมองกัวซิ่นหนิงที่ยืนเหม่ออยู่ไม่ไกลแวบหนี่ง ก่อนละสายตาออกไป ดึงขาสองข้างที่แช่อยู่ในน้ำแร่ขึ้นจากน้ำ หยิบผ้าแห้งผื นหนึ่งในห้วงมิติออกมาเช็ดน้ำ จากนั้นก็สวมรองเท้า ก่อนจะอุ้มกิ่งไม้ที่วางกองไว้ข้างๆ แล้วเดินมาหากัวซิ่นหนิง
“ท่านจะตักน้ำหรือไม่? ตรงนั้นมีตาน้ำแร่”
เฟิ่งจิ่วบอกเขา เห็นเขามองเธอด้วยสายตาตะลึงงัน จึงนึกขึ้นได้ว่าเมื่อกี้ตนเองเพิ่งแช่เท้าตรงนั้น จึงอดยิ้มแห้งๆ ไม่ได้ “แม้ข้าจะแช่เท้าตรงนั้นแล้ว แต่น้ำตรงนั้นเป็นน้ำไหลผ่า าน มันไหลลงไปข้างล่าง” พูดจบ เฟิ่งจิ่วก็เดินกลับ “ข้ากลับก่อนแล้ว”
เห็น
