เด็กหนุ่มเดินผ่านไหล่เขาไป กัวซิ่นหนิงอึ้งงัน ผ่านไปครู่หนึ่งจึงค่อยได้สติ เขาส่ายหน้ายิ้มๆ เดินเข้าไปดูตาน้ำแร่ จากนั้นก็เดินตามเด็กหนุ่มกลับไป
“เฟิ่งจิ่ว เจ้ากลับมาเสียที ทำไมเจ้าไปนานขนาดนั้น? ข้ายังนึกว่าเกิดอะไรขึ้นเสียอีก!” เซี่ยอวี้ถังเห็นเขากลับมาก็รีบเดินเข้าไปหา
“ไม่เป็นไร แค่ตอนเก็บกิ่งไม้เผลอเดินออกไปไกลนิดหน่อย แล้วก็เจอตาน้ำแร่ด้วย ก็เลยล้างหน้าแล้วค่อยกลับมา” เธอยิ้มๆ หันไปมองกัวซิ่นเจี๋ยที่อยู่ด้านหนึ่งอย่างแนบเนียน
กัวซิ่นเจี๋ยพอเห็นว่าเฟิ่งจิ่วกลับมาก็แค่นเสียงขึ้นจมูก ก่อนละสายตาออกไปไม่สนใจเขาอีก
“พี่ชายกัวไปตามหาเจ้าแล้ว เจ้าเจอเขาหรือไม่?” เซี่ยซือซือแหงนหน้าถาม
เฟิ่งจิ่วเม้มปากยิ้ม มองนางแวบหนึ่ง “เจอแล้ว เขาน่าจะอยู่ข้างหลังข้า” พูดจบก็หันไปมองข้างหลัง ก็เห็นกัวซิ่นหนิงกำลังเดินกลับมาจากที่ไม่ไกล
เซี่ยซือซืออดยิ้มไม่ได้ รอยยิ้มเบ่งบานไปทั้งใบหน้า
เซี่ยอวี้ถังเห็นน้องสาวเป็นเช่นนี้ก็ตะลึง เขามองนางอย่างลึกซึ้ง ก่อนหันไปมองเฟิ่งจิ่ว ไม่รู้ว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่
“เจ้าไปนั่งเถอะ! ข้าจะวางกิ่งไม้กองกัน ฟ้ามืดแล้วค่อยจุดไฟ” เฟิ่งจิ่วบอก ก่อนจะวางกิ่งไม้พวกนั้นไว้ข้างๆ ที่นั่งขอ
