ะจ่างชัดขึ้นมาทีละเรื่องๆ
เหตุใดในป่าที่เต็มไปด้วยสัตว์ร้ายแห่งนี้ สัตว์ร้ายพวกนั้นจึงเอาแต่จ้องพวกเขาแต่กลับไม่กล้าเข้าใกล้ สุดท้ายก็วิ่งหนีไป? เหตุใดขอเพียงพวกเขาอยู่ข้างๆ เฟิ่งจิ่ว พวกเขาก็จะไม่มีอ อันตราย? เหตุใดพวกเขาตกลงมาในนี้แล้วยังมีชีวิตรอดมาจนถึงตอนนี้ได้?
เหตุการณ์ทุกอย่างเลื่อนผ่านสมองไปทีละฉากๆ นึกถึงอันตรายที่เขาคอยแก้ไขให้พวกเขาเงียบๆ มาตลอดทาง เซี่ยอวี้ถังรู้สึกเพียงตื่นตะลึง
ไม่น่าเล่า ไม่น่าแม้จะตกลงมาในสถานที่ที่เต็มไปด้วยอันตรายเขาก็ยังไม่หวั่นไหวหรือเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย ภายใต้สภาพแวดล้อมเช่นนี้ สามารถไม่หวาดกลัวอะไรเลยอย่างนี้ได้ มีเพียงเหตุ ผลเดียว นั่นก็คือเขามีพลังความสามารถพอที่จะปกป้องตนเองได้
เฟิ่งจิ่วไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ เพียงเดินเข้าไปหยิบมีดเล็กออกมาควักดีงูตัวนั้นออกมา ใส่ลงไปในขวดเล็ก เห็นเขายืนนิ่งไม่ขยับ เธอชะงักเล็กน้อย มองเขาแวบหนึ่ง “เป็นอะไ ไรไปหรือ?”
เซี่ยอวี้ถังแบกน้องสาวไว้บนหลัง ทั้ง
