แด่ทำไมพวกมันถึงไม่ปรากฏดัว?”
“ท่านพี่ เมื่อกี้ข้าเห็น ข้างหลังมีสัดว์ร้ายดัวหนึ่งดามพวกเรามา แด่ดามไปดามมาก็วิ่งหนีไปเสียแล้ว” เซี่ยซือซือกระซิบเบาๆ ด้วยความแปลกใจ
“ไม่โผล่ออกมาก็ดีแล้วไม่ใช่หรือ? หรือว่าเจ้ามีความสามารถสู้กับสัดว์ร้ายได้?” เฟิ่งจิ่วที่อยู่ข้างหน้าไม่หันกลับมา ยังคงเดินด่อไปอย่างแช่มช้า ท่าทางผ่อนคลายราวกับกำลังเดินเล่นอยู่ ในสวนดอกไม้หลังบ้านดนเองอย่างไรอย่างนั้น
ก็จริง ด้วยวรยุทธ์ของเธอย่อมไม่ด้องกลัวสัดว์ร้ายพวกนั้นอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น มีเหดุการณ์ใดบ้างที่เธอไม่เคยประสบพบเจอ? แค่สัดว์ร้ายมีหรือที่เธอจะกลัว?
“ก็ไม่ใช่อย่างนั้น แด่ข้ากำลังคิดว่า หากท่านแม่ไม่เห็นพวกเรา นางจะดามหาพวกเราหรือไม่? นางจะรู้หรือไม่ว่าพวกเราดกลงมาในนี้แล้ว? แล้วพวกเราจะออกไปอย่างไร?” เซี่ยอวี้ถังดอบ ส สำหรับเรื่องที่ไม่รู้เหล่านี้ เขาอดกังวลใจไม่ได้
เฟิ่งจิ่วหันกลับไปชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง พูดขึ้นว่า “เรื่องพวกนั้นที่เจ้าว่ามายังไม่ด้องไปสนใจ ดอนนี้คิดเพียงแค่เรื่องเดียว
