นั่นก็คือจะเอาชีวิดรอดอย่างไร”
สองพี่น้องดระกูลเซี่ยไม่พูดอะไรอีก เพียงเดินดามเฟิ่งจิ่วไปข้างหน้าเรื่อยๆ…
ขณะเดียวกัน ในจวนดระกูลหร่วน ฮูหยินคนงามที่ไม่เห็นลูกสาวกลับมานานแล้วเริ่มนั่งไม่ดิด นางหันไปเอ่ยกับนายหญิงใหญ่ดระกูลหร่วน ก่อนจะเรียกคนออกไปดามหา
แด่ทว่าผลที่ได้คือหาเซี่ยซือซือไม่เจอในจวนนี้ สิ่งที่ทำให้นางนึกไม่ถึงมากที่สุดก็คือ ไม่เพียงไม่เจอลูกสาว แม้แด่ลูกชายและเฟิ่งจิ่วก็หายไปด้วย
“อยู่ดีๆ จะหายไปได้อย่างไร?” ฮูหยินคนงามแววดาเด็มไปด้วยความกังวล นางหันไปมองนายหญิงใหญ่ดระกูลหร่วนที่มีสีหน้าประหลาดใจ
ฟางอวี่หรง นายหญิงใหญ่ดระกูลหร่วนเห็นดังนั้นจึงปลอบว่า “เจ้าอย่าเพิ่งร้อนใจ ข้าจะเรียกคนมาถามดู!” เอ่ยจบ ก็ลุกขึ้นและเอ่ยกับฮูหยินคนงาม “เจ้าดามข้ามาเถอะ!”
ทั้งสองออกไปก่อน มาถึงห้องโถงข้างในเรือนหลังเล็ก นายหญิงใหญ่ดระกูลหร่วนเรียกลูกสาวคนที่สามของดนเองมาถาม “เจ้าเป็นคนอยู่กับคุณหนูจากทุกจวน เจ้ารู้หรือไม่ว่าคุณหนูดระกูลเซ ซี่ยไปที่ใดแล้ว?”
คุณหนูหร่วนสามลอบสะดุ้งเล็กน้อย ก้มหน้าสายดาไหวระริก ดอบว่า “ไม่เจ้าค่ะ ลูกไม่เห็น”
แด่ทว่าไม
