ิ่วหยุดเดิน ก่อนจะเอ่ยว่า “พักที่นี่กันก่อนเถอะ!”
เซี่ยอวี้ถังได้ยินก็อดถอนหายใจไม่ได้ เขาปล่อยน้องสาวลงจากหลัง ประคองนางนั่งลงแล้วปาดเหงื่อ จากนั้นก็ตั้งใจจะเอายารักษาอาการข้อเท้าแพลงออกมาจากแหวนห้วงมิติ แต่กลับเห็นเฟิ งจิ่วเดินเข้ามาแล้วย่อตัวนั่งลงข้างน้องสาวของเขาก่อน
“ถอดรองเท้าเสีย ถลกกระโปรงขึ้นสูงหน่อย” เฟิ่งจิ่วสั่ง
“อ้อ” เซี่ยซือซือรับคำ ทำตามที่เฟิ่งจิ่วบอก ดึงกระโปรงขึ้นสูงเล็กน้อย เผยให้เห็นข้อเท้าที่บวมแดง
“ทำไมบวมขนาดนี้?” เซี่ยอวี้ถังเองก็ย่อตัวนั่งลงด้วย เห็นเฟิ่งจิ่วยังยื่นมือไปลูบขาของน้องสาวเขา ก็อดไม่ได้ที่จะปัดมือเขาออกอย่างไม่พอใจ “เจ้าทำอะไรของเจ้าน่ะ?”
เฟิ่งจิ่วเงยหน้าชำเลืองมองเขาอย่างไม่เข้าใจ “อะไรคือทำอะไร?”
“เจ้าลูบขาน้องสาวของข้า! เท้าของผู้หญิงเจ้าจะลูบส่งเดชได้อย่างไร?” เขาเอ่ยอย่างไม่พอใจ ก่อนจะควักยาออกมาด้วยตนเอง “ข้ามียา ข้าจะทายาให้น้องสาวของข้าเอง”
เฟิ่งจิ่วอึ้งงัน ก่อนจะหัวเราะขึ้นมา “เจ้านี่ก็ปกป้องน้องสาวเจ้ามากเหมือนกันนะ”
“แน่นอนสิ ข้าเป็นพี่ชายของนาง ไม่ปกป้องนางแล้วจะปกป้องใคร?” เซี่ยอวี้ถังเชิ
