าณหกจั้ง เฟิ่งจิ่วในชุดสีเขียวกำลังถือกระบี่เดินเข้ามาทีละก้าวๆ
เมื่อเห็นเขา นางรีบตะโกนด้วยความดีใจ “เฟิ่งจิ่ว เฟิ่งจิ่ว! ข้าอยู่นี่ ข้าอยู่ทางนี้!” นางข่มความเจ็บที่ข้อเท้าแล้วลุกขึ้นยืน วิ่งกะเผลกไปหาเขา จากนั้นก็พุ่งตัวเข้าไปในอ อ้อมกอดของเขา กอดเขาไว้แน่นๆ ด้วยมือทั้งสองข้าง
“ฮือๆ…ข้านึกว่าข้าจะต้องตายแล้ว ข้านึกว่าข้าจะถูกกินแล้ว ฮือ…น่ากลัวมาก สัตว์ร้ายพวกนั้นน่ากลัวมาก…”
หัวใจที่ตึงเครียดเพราะความแตกตื่นหวาดกลัวสุดขีดผ่อนคลายลงในที่สุดเมื่อได้เจอเฟิ่งจิ่ว ขณะที่กำลังสิ้นหวังก็เห็นคนที่คุ้นเคยเข้ามาช่วยชีวิตนางไว้ นางจึงถลาตัวเข้ามาร้องไห้ อยู่ในอ้อมอกของเขา ระบายความหวาดกลัวทั้งหมดในใจออกมาอย่างนั้น
“ไม่เป็นไรแล้ว ไม่ต้องกลัวนะ” เฟิ่งจิ่วปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ยกมือตบหัวนางเบาๆ ลอบคิดว่าโชคดีที่ไม่ได้มาช้าไป ไม่อย่างนั้น ไม่อยากคิดเลยว่าจะได้เห็นภาพอย่างไร
“น้องสาว!”
เซี่ยอวี้ถังก็วิ่งมาถึงแล้วเช่นกัน เขาเห็นสัตว์ร้ายที่ตายไปตัวนั้น ก็อดถอนหายใจออกมาไม่ได้ ก่
