อนรีบสาวเดินมาข้างกายทั้งสอง
“น้องสาว เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง? บาดเจ็บหรือไม่?” เขาถามอย่างเป็นห่วง
“ท่านพี่! ฮือ ท่านพี่ ข้ากลัวเหลือเกิน ข้ากลัวว่าจะต้องตายอยู่ที่นี่ ข้ากลัวจะไม่ได้เจอท่านกับพวกท่านแม่แล้ว” นางหันไปทางเขา วิ่งเข้าไปกอดเขาแน่นๆ
สัมผัสได้ว่าร่างกายของน้องสาวยังคงสั่นเทิ้ม เซี่ยอวี้ถังเจ็บปวดใจ พลางปลอบขวัญอย่างเก้ๆ กังๆ “ไม่เป็นไรแล้วๆ ไม่ต้องกลัว มีพี่อยู่ พี่จะปกป้องเจ้าเอง”
ผ่านไปครู่หนึ่ง เซี่ยซือซือที่สงบลงในที่สุดเช็ดน้ำตาจนให้แห้ง มองพวกเขาสองคนด้วยดวงตาแดงๆ “พวกท่านเข้ามาที่นี่ได้อย่างไร? ที่นี่คือที่ไหนหรือ? พวกเราอยู่ในจวนตระกูลหร่ว วนแท้ๆ ทำไมถึงตกมาอยู่ในป่าลึกแห่งนี้ได้เล่า?”
“พวกข้ากำลังจะไปหาเจ้ากับท่านแม่ แต่เห็นสาวรับใช้คนหนึ่งพาเจ้าไปทางเรือนหลัง พวกข้าเลยตามมา หลังจากพาเจ้าเข้ามาก็เห็นสาวรับใช้คนนั้นกลับออกไปคนเดียว จึงรู้ว่าเกิดเรื่อง งขึ้นแล้วแน่ๆ พอเข้าไปตามหาเจ้าในเรือนหลังนั้นกลับหาไม่เจอ โชคดีที่มีเฟิ่งจิ่วอยู่ เขาหากลไกที่ซ่อนอยู่บนผนัง
