บนเตียงขี้คร้านจะสนใจเขา อย่างไรประตูก็ลงกลอนไว้ เขาคงไม่ปีนเข้ามาทางหน้าต่างอยู่แล้ว ด้วยนิสัยของเซี่ยอวี้ถัง เขาไม่มีวันทำเรื่องเสื่อมเสียเกียรต ติอย่างการปีนห้องคนอื่นแน่นอน
“เจ้าลงกลอนประตูเพราะรู้ว่าข้าจะมาใช่หรือไม่? ข้ารู้ว่าเจ้ายังไม่นอน เจ้าว่าคืนนี้ทั้งคืนเจ้าไปไหนมา? ไม่เห็นเงาตั้งแต่หัวค่ำแล้ว หากพ่อบ้านไม่บอกว่าเจ้าออกไปข้างนอก ข้ายังไม ม่รู้ว่าคนอย่างเจ้าจะออกไปข้างนอกเป็นกับเขาด้วย”
เซี่ยอวี้ถังตะโกนโวยวายอย่างไม่พอใจอยู่ข้างนอก ไม่เห็นเฟิ่งจิ่วออกมา เขาก็ยิ่งเดือดดาล “ข้าอุตส่าห์รอเจ้าที่ลานสวนด้านหน้าเสียนาน เจ้ากลับแอบเลี่ยงข้ากลับมาที่เรือน? หากไม ม่ใช่บ่าวรับใช้ในจวนบอกข้า ข้ายังไม่รู้ว่าเจ้ากลับมาแล้ว เจ้าว่ามีเด็กรับใช้ที่ไหนทำตัวเช่นเจ้ากัน?”
ได้ยินเสียงพร่ำบ่นข้างนอก เฟิ่งจิ่วยกมือร่ายเขตอาคมกั้นเสียงก่อนจะหลับตานอน ส่วนเซี่ยอวี้ถังก็พูดเองเออเองอยู่ข้างนอกจนคอแห้ง สุดท้ายจึงค่อยสะบัดเสียงแล้วกลับห้องไป
วัน
