งเลยนะ!” เธอทำหน้าเหมือนไม่รู้เรื่องรู้ราว “ข้ากลับมากินยาแล้วก็นอนหลับเลย ไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น”
เซี่ยอวี้ถังได้ฟังคำตอบก็รู้สึกเหมือนไม่ร็จะระบายความโกรธที่ไหน เขาสูดหายใจลึกๆ ถลึงตาจ้องเฟิ่งจิ่ว จากนั้นก็สะบัดแขนเสื้อจากไป
เฟิ่งจิ่วมองเขาอย่างไม่เข้าใจ ลูบท้องตนเอง ก่อนจะเดินไปทางห้องครัว
ที่นี่ เธออยู่อย่างอิสระ ไม่ต้องไปเดินเตร่อยู่ต่อหน้าคนของตระกูลเซี่ยบ่อยๆ อยากทำอะไรก็ทำ แม้จะบอกว่าต้องดูแลบ่าวรับใช้ในจวนนี้ แต่บ่าวรับใช้ก็ไม่ได้ทำอะไรผิด แต่ละค คนล้วนรักษากฎเกณฑ์เป็นอย่างดี เธอจึงว่างและมีความสุขมาก
วันนี้ เธออยู่ในจวนก็ไม่ได้ทำอะไร เพียงเดินเล่นไปทั่ว บางครั้งก็แลกเปลี่ยนประลองกำลังกับสองพี่น้องเซี่ยอวี้ถังและเซี่ยซือซือ กระทั่งถึงวันที่ต้องไปงานเลี้ยงของตระกูลหร่วน เธอจึงค่อนข้างยุ่งขึ้นมาบ้างแล้ว
เตรียมรถม้าตั้งแต่เช้ามืด วันนี้เธอรับหน้าที่เป็นคนขับรถม้า หลังจัดระเบียบข้าวของเรียบร้อย ก็ขับรถม้ามารอพวกเขาอยู่หน้าประตู
“เสี่ยวจิ่ว เจ้าว่าวันนี้ข้าใส่เสื้อผ้า
