าะหน้าร้อนจะยิ่งให้ความรู้สึกเย็นสบาย”
นางเงียบไปครู่หนึ่ง เชิดคางเล็กน้อย ชำเลืองมองพวกเขาอย่างเย่อหยิ่งแวบหนึ่ง “ผ้าชนิดนี้ไม่ใช่ใครจะซื้อก็ได้”
“เจ้าไม่ต้องมายุ่ง อย่างไรข้าก็เลือกก่อน บ้านข้ามีปัญญาซื้อด้วย” เซี่ยซือซือไม่พอใจที่ถูกดูแคลนขนาดนี้ ถลึงตามองด้วยความโมโห วิ่งกอดผ้าไหม มไปที่โต๊ะคิดเงิน
“เถ้าแก่ คิดเงินผ้าพับนี้ด้วย วัดตัวและเลือกแบบชุดให้ท่านแม่ของข้า ข้าจะทำเสื้อที่สวยที่สุด”
หญิงงามได้ยินก็เผยรอยยิ้มอ่อนโยนและดีใจ เธอลูบหัวเซี่ยซือซือ ตาและคิ้วเต็มไปด้วยความรักใคร่ ก่อนจะหันไปมองหญิงสาวชุดขาว ถามด้วยน้ำเสียงอ่ อนโยน “แม่นางท่านนี้ ไม่ทราบว่าผ้าผืนนี้เจ้าได้จองไว้ก่อนหรือไม่?”
หญิงขาวชะงักงัน ขยับกลีบปาก หันไปมองหญิงงามแวบหนึ่ง เพียงเอ่ยว่า “ข้าเคยมาหาหลายครั้งแล้ว”
“อย่างนั้นได้จ่ายค่ามัดจำหรือไม่?” หญิงงามหันไปถามเถ้าแก่
“เรื่องนี้…”
เถ้าแก่ลังเลเล็กน้อย มองหน้าหญิงงามอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า “ไม่ได้จ่ายขอรับ เพียงแต่คุณหนูหร่วนเคยมาหลายครั้งแล้ว ข้าเองก็เคยบอกนางว
