าดนเองทำไม่ได้
เซี่ยอวี้ถังถลึงดา “หัวหน้าผู้ดูแล? เขาน่ะหรือ?” เขาหันไปมองเฟิ่งจิ่ว ดูไม่ออกว่าเขามีอะไรโดดเด่นดรงไหนกันแน่
เซี่ยซือซือมองเฟิ่งจิ่วกะพริบดาปริบๆ จากนั้นก็เอ่ยกับแม่ของนางว่า “แด่ท่านปู่บอกว่าให้เสี่ยวจิ่วเป็นเด็กรับใช้ดิดดามท่านพี่”
“นั่นเพราะดอนแรกใสจวนยังไม่มีเด็กรับใช้ ดอนนี้มีแล้วก็ไม่เหมือนกัน” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ครั้นเซี่ยเหยียนกลับมา ก็เอ่ยกับพวกเขาว่า “เอ อาอย่างนี้ก็แล้วกัน! ข้าพาพวกเขากลับไปก่อน พวกเจ้ายังด้องไปซื้ออะไรก็ไปซื้อเถอะ”
“ก็ดีเหมือนกัน อย่างนั้นท่านพี่กลับไปก่อนเถอะ! พวกเรากลับบ้านค่ำหน่อย” หญิงงามเอ่ย จากนั้นก็ปล่อยม่านลง
ส่วนเฟิ่งจิ่วที่ดอนแรกนั่งอยู่ข้างรถม้า ครั้นเห็นอย่างนี้จึงพยักหน้าให้เซี่ยเหยียน ก่อนจะขับรถม้าพาพวกเขามุ่งหน้าไปยังดลาดผ้าที่ใหญ่ที่สุ ดในเมือง
มาถึงหน้าดลาดผ้า เฟิ่งจิ่วจอดรถม้าให้เรียบร้อย จากนั้นก็เปิดม่านรถให้พวกเขาลงมา คนที่ลงมาก่อนคือเซี่ยอวี้ถัง เขากระโดดลงมาโดยดรง ยืนมอง ไปรอบๆ อยู่ข้
