ย่อเข่าคารวะด้วยความดีใจ จากนั้นก็เดินไปยืนอยู่ด้านหนึ่งด้วยท่าทางนอบน้อม
เซี่ยซือซือเลือกคนมาอีกจำนวนหนึ่ง หลังจากให้พวกนางออกมายืนนอกแถว ก็ถามแม่ของนางว่า “พวกนางเล่า? พวกนางใช้ได้หรือไม่?”
หญิงงามหันไปมองเฟิ่งจิ่วอีก แม้จะไม่ได้พูดอะไร แต่กลับเผยยิ้มออกมา
เฟิ่งจิ่วมองรอยยิ้มนั้น อดไม่ได้ที่จะยิ้มแห้งๆ แล้วก้มหน้าเล็กน้อย ในใจครุ่นคิด นางจะหันมามองบ่อยๆ ทำไมกันนะ? คงไม่ใช่จะให้เธอเลือกอีกแล้ว วกระมัง?
ขณะกำลังคิดอย่างนั้น ก็ได้ยินเสียงอันอ่อนโยนของนางดังมา “เสี่ยวจิ่ว เจ้ามาช่วยเสี่ยวซือดูพวกนางหน่อยก็แล้วกัน!”
สิ้นสุดประโยคนี้ เซี่ยเหยียนสายตาไหวระริก ครั้งเดียวก็แล้วไป นี่กลับยังมีครั้งที่สอง? เฟิ่งจิ่วเป็นเพียงเด็กหนุ่มที่ใสซื่อ มีอะไรให้ฮูหยิน ของเขาปฏิบัติด้วยเป็นพิเศษเช่นนี้กัน?
อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอยากรู้ สายตาของเขาจึงหันไปทางเฟิ่งจิ่วที่ยืนอยู่ด้านหนึ่งด้วย
เซี่ยอวี้ถังและเซี่ยซือซือเองก็รู้สึกแปลกใจ พวกเขาหันไปมองพ่อแม่ของพวกเขา ก่อนจะหันไปมองเฟิ่งจิ่ว แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
สายตาแต่ละคู่ล้วน
