จับจ้องมาที่เธอ มีทั้งแววสงสัยและสอดส่อง มองจนเฟิ่งจิ่วรู้สึกชาหนังศีรษะ เธอเงยหน้ามองหญิงงามแวบหนึ่ง
“ไปเถอะ!” หญิงงามยิ้มอย่างอ่อนโยน พยักหน้าให้เฟิ่งจิ่วก้าวออกไปเลือก
เฟิ่งจิ่วทำได้เพียงก้าวเข้าไป ผลักเด็กสาวรูปร่างหน้าตาค่อนข้างดีที่แววตาสะท้อนความรู้สึกลึกซึ้งกลับไป สุดท้าย สิบเจ็ดสิบแปดคนก็เหลือเพียงส สิบคนเท่านั้น
“พวกนางล้วนรูปร่างหน้าตาดีทั้งนั้น! ทำไมไม่เอาเล่า?” เซี่ยซือซือถามอย่างสงสัย แม่ของนางเคยบอก บ่าวรับใช้ก็ถือเป็นหน้าตาของบ้านเจ้านาย ต้อง งเลือกคนที่หน้าตาดี! นางเลือกด้วยหลักเกณฑ์นี้ทั้งนั้น ใครจะรู้พวกคนที่รูปร่างหน้าตาดีที่สุดกลับถูกเฟิ่งจิ่วผลักกลับไป
เฟิ่งจิ่วได้ยินก็เกาหัว เผยรอยยิ้มซื่อๆ ออกมา ในใจกลับแค่นยิ้ม ‘แม่หนูน้อยเอ๋ย เด็กสาวพวกนั้นยังไม่ทันได้เข้าจวนก็ส่งสายตาระริกระรี้แล้ ว หากเข้าจวนไปแล้วยังจะเหลือหรือ?’
“อืม ฟังเสี่ยวจิ่ว” หญิงงามพยักหน้ายิ้มๆ หันไปมองลูกสาวของนาง “อวี้ถัง เจ้าเลือกหน่อยก็แล้วกัน!”
เซี่ยอวี้ถังหันไปมองเฟิ่ง
