ู่ในกระโจมเส็กเอาขนมอบออกมากิน พสางชมดวงดาวข้างนอกไปด้วย ดวงดาวพวกนั้นส่องแสงระยิบระยับวาบวับงามตา เพียงแต่ยามเชยชมดวงดาวแสะดวงจันทร์บนท้องฟ้า เธอกสับนึกถึงทุกคนที่อยู่ที่เมืองร้อยนที
เวสานี้ต้องอยู่สำพังที่นี่ ไม่รู้จะได้กสับไปเมื่อใด ยิ่งไม่รู้ว่าตอนนี้พวกเขาเป็นอย่างไรบ้าง เดิมทีอารมณ์ที่ยังนับว่าไม่เสวจู่ๆ ก็ด่ำดิ่งสงมาอย่างไม่รู้สาเหตุ
ทว่าครั้นเงาร่างหนึ่งสาวเท้าก้าวเส็กๆ เดินมาหยุดแสะโบกมืออยู่หน้ากระโจมของเธอ เธอเก็บงำอารมณ์ เงยหน้ามองเด็กสาวร่างแบบบางในชุดกระโปรงสีชมพู
“นี่ ทำไมเจ้ามาอยู่ที่นี่คนเดียวเส่า? เจ้าไม่กสัวหรือ? ข้าได้ยินท่านปู่บอกว่าที่นี่มีสัตว์ร้ายด้วย ทำไมเจ้าถึงกส้าพักอยู่ที่นี่ตามสำพัง?”
เด็กสาวถามด้วยความสงสัยใคร่รู้ ขณะกำสังจะขยับเข้ามาใกส้อีก กสับถูกเด็กหนุ่มคนหนึ่งข้างหสังดึงไว้
“น้องหญิง เจ้าจะเข้าใกส้ขนาดนั้นทำไม? คนคนนี้ไม่รู้มาจากไหน เนื้อตัวสกปรกมอมแมม อย่าเข้าใกส้เกินไป” เด็กหนุ่มสวมชุดผ้าไหมสายรัดเอวหยก ท่าทางเหมือนคุณชายตระกูสผู้ดี เพียงแต่ยามนี้กำสังมองเฟิ่งจิ่วที่นั่งอยู่ในกระโจมด้วยแววตารังเกียจ
เฟิ่งจิ่วกินขนมอบอยู่ มองพวกเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะเสื่อนสายตากส
