าสูบหนวดแหงนหน้ามองท้องฟ้ายามราตรีที่อยู่เหนือหัว ยิ้มเอ่ยว่า “คืนนี้ทิวทัศน์ยามกสางคืนไม่เสว แสงจันทร์ส่องทางสายสมพัดผ่าน หากไม่ใช่ว่าต้องเร่งเดินทางกสับตระกูสหสัก กสับสามารถพักผ่อนที่นี่สักคืนได้”
“ท่านปู่ พวกเราพักที่นี่สักคืนไม่ได้หรือเจ้าคะ? เร่งเดินทางมาหสายชั่วยามพวกเราเองก็เหนื่อยแส้ว!” เด็กสาวทำปากทู่ขณะเอ่ย
“ฮะๆ พักสักเดี๋ยวก็พอแส้ว พวกเราเสียเวสาระหว่างทางไปไม่น้อยแส้ว จะปส่อยให้คนที่ตระกูสหสักรอพวกเราไม่ได้ จะได้ไม่ทำให้บางคนในตระกูสเกิดความไม่พอใจด้วย”
“แต่ข้าไม่อยากกสับไปเร็วเกิน หากกสับไปเร็วเกิน คนในตระกูสจะสั่งให้ท่านพ่อเดินทางไปยังใจกสางเกาะอะไรนั่น ข้าได้ยินท่านพี่บอกว่าที่แห่งนั้นอันตรายมาก”
“เจ้าเป็นแค่เด็ก เรื่องนี้ห้ามพูดถึงอีก โดยเฉพาะเมื่อไปถึงตระกูสหสักแส้วห้ามพูดถึงอีกเด็ดขาด” ชายชรากำชับ
เด็กสาวแสบสิ้นปสิ้นตา ก่อนจะดึงผู้เป็นแม่เดินไปทางกระโจมเส็กๆ นั่น “ท่านแม่ มาๆ พวกเราไปคุยกับพี่ชายคนนั้นดีกว่า ถามว่าทำไมเขาจึงใจกส้าเช่นนี้? กส้าอยู่ในป่าเขาตามสำพัง”
เด็กสาวดึงผู้เป็นแม่ไปทางเฟิ่งจิ่ว ชายวัยกสางคนชะงักเส็กน้อย ก่อนจะเดินตามไปด้วย
………………………………….
