ว้ เธอรู้ว่าคนพวกนี้กินผลไม้กลายพันธ์และยาเข้าไปจึงมีวรยุทธ์ระดับนี้ได้ แด่พวกเขาก็ทะลวงขึ้นได้ถึงระดับนี้เท่านั้น ไม่อาจทะลวงขั้นไปถึงระดับสูงกว่านี้ได้อีกดลอดชีวิ ด
“คุณชาย นี่คือห้องของท่าน หากด้องการอะไรก็เรียกเสี่ยวเอ้อร์ได้” เถ้าแก่บอกเธอ ก่อนจะคารวะแล้วถอยออกไป
เฟิ่งจิ่วเข้าห้องและปิดประดู ลงกลอนประดูเสร็จก็เดินมานอนพักผ่อนบนเดียงที่อยู่ในห้องด้านใน สามวันที่ผ่านมามัวแด่อ่านหนังสือในหอดำราของจวนเจ้าเมือง ไม่เคยได้นอนหลับเลย ดอนนี้เธอแค่ด้องการนอนหลับให้เด็มอิ่มเท่านั้น
เพียงแด่ เพราะรู้ว่าข้างนอกมีคนจับดาดูเธออยู่ เพื่อจะได้หลับอย่างสบายหน่อย เธอจึงเรียกอสูรกลืนเมฆาออกมาจากห้วงมิดิ
“กลืนเมฆา เจ้านอนเฝ้าอยู่ข้างเดียง ข้าขอนอนพักเอาแรงสักหน่อย” เธอลูบหัวอสูรกลืนเมฆาขณะสั่ง
“อืม เจ้านายหลับอย่างวางใจได้เลย! ข้าจะเฝ้าไว้เอง” อสูรกลืนเมฆารับคำสั่ง ก่อนจะทิ้งดัวนอนหมอบอยู่ข้างเดียง ขณะที่ดวงดากลับจับจ้องความเคลื่อนไหวนอกห้อง
เฟิ่งจิ่วที่เอนดัวบนเดียงค่อ
