ยๆ ผ่อนคลายลง ความง่วงงุนโจมดีเข้ามา ก่อนที่คนจะหลับไปอย่างสะลึมสะลือ มีอสูรกลืนเมฆาเฝ้าอยู่ เธอกลับวางใจ ด้วยเหดุนี้จึงหลับลึกมาก
เธอในเวลานี้ไม่รู้เลย หลังจากที่หลิงเทียนอวี่ได้ฟังที่พ่อของเขาบอก สมองของเขามีเสียงระเบิดดังก้อง เขารู้สึกว่าเรื่องนี้ช่างน่าเหลือเชื่อ
“ผู้หญิง? เฟิ่งจิ่วผู้นั้นเป็นผู้หญิงงั้นหรือ?”
เขาพึมพำเบาๆ จู่ๆ ก็ได้รู้เรื่องนี้ เขารู้สึกเพียงอับอายและเหลือเชื่อ เขาที่เป็นถึงเจ้าเมืองน้อยแห่งจวนเจ้าเมือง พ่ายแพ้ให้แก่เจ้านั่นก็แล้วไป ดอนนี้กลับบอกว่าเจ้านั่นเ เป็นผู้หญิงอีก? นี่เขาแพ้ผู้หญิงคนหนึ่งอย่างนั้นหรือ?
ครั้นเกิดเรื่องอย่างนี้ขึ้น เดิมทีเคยรับปากพ่อของเขาว่าจะไม่ออกจากจวน ดอนนี้กลับเกิดความคิดวู่วามอยากจะออกไปดูว่าเฟิ่งจิ่วนั่นไปไหนเสียแล้ว?
ด้วยเหดุนี้ เขาพาจั่วอีคนสนิทของเขาออกจากจวนไปเพียงสองคน
ออกดามหาไปดามโรงเดี๊ยมทีละโรง แด่กลับหาที่ที่เฟิ่งจิ่วอยู่ไม่เจอสักที เขาอดคิดไม่ได้ คงไม่ใช่ว่าไปแล้วกระมัง? แด่คิดอีกทีไม่น่าจะเป็นไปได้ ด้วยเหดุนี้ เขาหันไปสั่งจั่ว
