สามวัน เพียงพริบตาก็ผ่านไปแล้ว ยามเช้าตรู่ เฟิ่งจิ่วเดินออกมาจากหอตำรา ขณะที่ด้านนอก ขณะที่เจ้าเมืองรวมถึงหลิงเทียนอวี่รออยู่ข้างนอก ครั้นเห็นเฟิ่งจิ่วออกมา เจ้าเมืองหลิงยิ้มๆ เดินเข้ามารับหน้า
“คุณ…คุณชายเฟิ่ง ไม่ทราบเจอข้อมูลที่ต้องการแล้วหรือไม่?” เจ้าเมืองเฟิ่งเกือบหลุดปากเรียกเธอว่าคุณหนูเฟิ่ง แต่พอนึกได้ว่าเฟิ่งจิ่วไม่ได้เปิดเผยตนเอง เขาจึงเปลี่ยนคำเรียกขานเป็นคุณชายแทน
สังเกตได้ว่าน้ำเสียงเขาสะดุดหายไปเล็กน้อย เฟิ่งจิ่วเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะตอบว่า “หาเจอส่วนหนึ่ง” เฟิ่งจิ่วกวาดตามองผ่านหลิงเทียนอวี่ จากนั้นเอ่ยกับเจ้าเมืองว่า “หลายวันมานี้รบกวนแล้ว ข้าขอลาเลยก็แล้วกัน”
เจ้าเมืองหลิงรีบพูดขึ้น “คุณชายเฟิ่งอุตส่าห์มีโอกาสมาทั้งที ตอนนี้ในเมื่อหาข้อมูลที่ต้องการเจอแล้ว เหตุใดไม่อยู่พักในจวนอีกสองสามวันเล่า? จะได้เปิดโอกาสให้ข้าแสดงไมตรีของเจ้าบ้านได้อย่างเต็มที่”
หลิงเทียนอวี่ที่ยืนอยู่ด้านหนึ่งชำเลืองมองเฟิ่งจิ่วด้วยสีหน้าบึ้งตึง ก่อนจะหันไปพูดกับพ่อของเขา “ท่านพ่อ เขาจะไปอยู่แล้ว ท่านจะรั้งทำไม? ยิ่งไปกว่านั้น ข้าไม่ถูกชะตาคนผู้นี้นัก เขาไปแล้วก็ดี ตาไม่เห็น ใจก็สงบ”
“สามหาว!”
เจ้าเม
