ก็อย่างนี้เอง ที่แท้ตำราบางเล่มก็ประทับตราต้องห้ามไว้ หากเป็นเช่นนี้ แม้ข้าจะอยากอ่าน ก็ไม่สามารถอ่านเนื้อหาที่อยู่ข้างในได้”
เธอยิ้มๆ ไม่ได้รู้สึกประหลาดใจแต่อย่างใด เพราะอย่างไรหากไม่มีตราประทับต้องห้าม ตำราฝึกวิทยายุทธ์ขั้นสูงที่อยู่ในนี้ทั้งหมดคงถูกเธออ่านฟรีๆ แล้วไม่ใช่หรือ?
เฟิ่งจิ่ววางตำราต้องห้ามในมือกลับไปที่เดิม จากนั้นก็เดินขึ้นไปข้างบนอีก เดินวนดูที่ชั้นสามหนึ่งรอบ ยังคงเหมือนชั้นสอง ตำราบางเล่มสามารถเปิดอ่านได้ตามสบาย ตำราบางเล่มกลับเปิดอ่านไม่ได้
หลังจากเดินวนหนึ่งรอบ เธอกลับลงไปที่ชั้นหนึ่งอีกครั้ง เวลาหนึ่งวัน แม้แต่ตำราที่ชั้นหนึ่งเธอยังอ่านไม่หมด ภายในเวลาสามวัน จะสามารถหาเบาะแสเกี่ยวกับบันไดสู่แดนเซียนจากในนี้ได้จริงหรือ?
เดินมาถึงบันไดชั้นหนึ่งก็นั่งลง เธอหลับตา ทันใดนั้น คำพูดของชายชราเมื่อตอนกลางวันก็ดังขึ้นมาในหัว
“บันไดสู่แดนเซียน บันไดสู่แดนเซียน หนึ่งก้าวสู่แดนเซียน หนึ่งก้าวสู่ความว่างเปล่า เส้นทางแห่งเซียนคือสวรรค์เหนือผืนฟ้า โลกมนุษย์เบื้องล่างบันไดสักกี่ปี? นี่มันหมายความว่าอะไรกันนะ?” เธอพึมพำ ครั้นสายตาจับจ้องไปยังจุดหนึ่ง นัยน์ตางามพลันไหวระริก
เธอรีบลุกขึ้น
